راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 119

عذاب را بچشید و امّا آنان که چهره هایشان سفید و نورانی گشته است در رحمت خداوند جاودانند.)

همان گونه که بر هیچ پژوهشگر آگاهی پوشیده نیست این آیات،صحابه را مورد خطاب قرار داده و آنان را پس از دیدن نشانه ها از تفرقه و اختلاف برحذر داشته و به دو دسته تقسیم نموده است.گروهی روز قیامت با چهره ای سفید محشور می شوند اینان همان شکرگزارانی اند که شایستۀ پاداش خدا می باشند و دسته ای دیگر سیاه چهره می آیند و آنان کسانی هستند که بعد از اسلام آوردن،از دین خود برمی گردند و خداوند بزرگ آنان را وعدۀ عذابی بزرگ داده است.

پرواضح است صحابه پس از درگذشت پیامبر با یکدیگر درگیر شدند و ستیزه جویی آن ها بالا گرفت و جنگ های خونینی به پا شد که به عقب ماندگی مسلمانان انجامید و دشمنان چشم طمع به سرزمین آن ها دوختند.این آیات را به هیچ رو،نمی توان از معنای روشن آن بازگرداند.

پ)آیۀ خشوع

خدای سبحان فرمود: أَ لَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا یَکُونُوا کَالَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَیْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ؛ (1)آیا برای آنان که ایمان آورده اند هنگام آن نرسیده است که دل هایشان به یاد خدا و آنچه از ناحیۀ وی آمده فروتن گردد.مانند کسانی نباشید که پیشتر به آن ها کتاب آسمانی داده شد،روزگار برایشان طولانی گردید و قلب هایشان سیاه و بسیاری از آنان نافرمان شدند).

جلال الدین سیوطی در الدر المنثور می گوید:هنگامی که یاران رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله به مدینه آمدند پس از تحمّل تلخی ها و سختی ها به زندگی آرامی دست یافتند،