راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 126

دانشمندان دربارۀ آن حضرت نقل کرده و به صحّت آن اقرار دارند مورد بررسی عمیق قرار دهیم خود کتابی جداگانه می شود.چگونه جایز است صحابه از درک و فهمیدن این روایات خودداری و علی را سبّ نمایند و به دشمنی با او برخیزند و بر فراز منابر او را لعن کنند و با او بستیزند و وی را به شهادت برسانند؟

سعی من بر این بود برای آنان عذر و بهانه ای بیابم،امّا جز علاقه و رغبت به دنیا یا نفاق و برگشت از دین و پیروی آیین گذشتگان آن ها چیز دیگری نیافتم و کوشیدم مسئولیّت چنین کارهایی را به دوش برخی صحابۀ فرومایه و منافقین بیندازم؛امّا متأسفانه این عدّۀ انگشت شمار،از بزرگان و افراد مشهور و بافضل آنان به شمار می آمدند.نخستین کسی که خانۀ علی را تهدید به آتش زدن کرد عمر بن خطّاب بود و اوّلین کسانی که با وی به جنگ و ستیز پرداختند طلحه و زبیر و عایشه(دختر ابو بکر) و معاویه پسر ابو سفیان و عمرو عاص و عدّۀ زیادی از این قبیل بودند.

من همچنان در شگفتم و آن را پایانی نیست،چه اینکه هر انسان آزاداندیش و آگاهی بر همین عقیده است که چگونه دانشمندان اهل سنّت و جماعت بر عدالت همۀ صحابه اتّفاق نظر دارند و از آن خشنودند و بدون استثنا بر همۀ آنان صلوات می فرستند به گونه ای که یکی از آنان می گوید«در لعن یزید زیاده روی نکن،یزید چه ربطی به این همه فجایع غم انگیز دارد که عقل و مذهب،هیچ کدام با آن موافق نیست.» من از اهل سنّت و جماعت-اگر در حقیقت پیرو سنّت پیامبرند-شایسته نمی دانم و نمی پسندم افرادی را عادل بدانند که قرآن و سنّت به فاسق بودن و برگشت از دین و کفر ورزیدن آن ها حکم کرده است.

پیامبر صلّی اللّه علیه و اله فرمود«کسی که علی را دشنام دهد و لعن کند مرا دشنام داده و کسی که مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده است و کسی که خدا را دشنام دهد او را در آتش دوزخ می اندازد.» (1)این سزای کسی است که علی را ناسزا بگوید تا چه رسد به کسی که