راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 145

ویژه در بخش تاریخ دانشگاه«زیتونه»آموخته بودم به طور یقین،برترین خلیفه، ابو بکر صدّیق و پس از وی عمر بن خطّاب که جداکنندۀ حق و باطل است و بعد از عمر،عثمان بن عفّان است که فرشتگان خدا از او شرمنده بودند و پس از عثمان علی است که دروازۀ شهر علم است و پس از این چهار تن شش نفر دیگرند که این ده تن را مژده یافتگان به بهشت نامیده اند،این شش نفر عبارتند از طلحه و زبیر و سعد و سعید و عبد الرحمن و ابو عبیده؛پس از این ها سایر صحابه و در این زمینه با استدلال به آیۀ شریفۀ لا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ؛ (1)میان پیامبران او تفاوت نمی گذاریم)بسیار به ما تأکید کرده اند باید بدون کوچک ترین بی احترامی به سایر اصحاب نگریست.

به همین دلیل بود که بر خود ترسیدم و چندین بار از خدای خود آمرزش خواستم.

بر آن شدم از بررسی در چنین مسائلی که باعث شکّ و تردید من به صحابه و در نهایت تردید در مذهب و آیینم می گشت،دست بردارم؛چون در مدّتی که با دانشمندان مباحثه و گفت وگو می کردم به مطالب ناسازگاری برخوردم که عقل و اندیشه از پذیرفتن آن روگردان بود.آنان مرا می ترساندند که اگر به تحقیق و بررسی در زندگی صحابه ادامه بدهم خداوند به زودی نعمت های خویش را از من خواهد گرفت و به هلاکت خواهم رسید و ازآنجایی که با هرچه می گفتم مخالفت می ورزیدند و آن را تکذیب می کردند بر آن شدم با کمک دانش و پشتکار و برای دست یافتن به حقیقت،خویشتن را یک بار دیگر درگیر چنین بحثی نمایم و در خود محرّکی احساس نمودم که مرا به این امر وامی داشت.

گفت وگو با یکی از دانشمندان

به یکی از دانشمندان خودمان گفتم اگر شما دربارۀ معاویه که افراد بی گناهی را کشته و به نوامیس آنان بی احترامی کرده می گویید اجتهاد کرده امّا به واقع نرسیده،