راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 171

سخن گفتن با وی و پاسخ سلام او خودداری نمی کرد و در هر نمازی که می گزارد او را نفرین نمی فرمود؛ (1)ولی می بینیم بنابر وصیّتش به او حتی اجازۀ حضور در تشییع جنازۀ خود را نداد.اگر ابو بکر به نتیجۀ کار آگاه بود،به خانۀ زهرا علیها السّلام هجوم نمی برد درحالی که ساکنان آن خانه قصد جنگ با او نداشتند و فجاءۀ سلمی را بی گناه با آتش نمی سوزاند و در روز سقیفه خلافت را به گردن عمر یا ابو عبیده می انداخت. (2)

بنابراین شخصی که دارای این پایه از ایمان بوده و ایمانش بر ایمان همۀ امّت فزونی دارد در لحظات پایان عمر نباید از رفتار خود با فاطمۀ زهرا و سوزاندن فجاءۀ سلمی و به ناحق قبضه کردن خلافت،نادم و پشیمان باشد و آرزو نمی کرد که انسان نبوده بلکه مو یا سرگین شتر باشد؛آیا می توان گفت ایمان این مرد با ایمان همۀ امّت مساوی یا از آن بالاتر است؟!

این روایت که از قول پیامبر می گوید:«اگر می خواستم دوستی انتخاب نمایم ابو بکر را انتخاب می کردم»،مانند روایت پیشین است.ابو بکر در روز نخستین پیمان برادری در مکّه قبل از هجرت و روز پیمان برادری بزرگ در مدینه پس از هجرت، چه جایگاهی داشت؟رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله در هربار علی را به برادری خویش خطاب کرد و بدو فرمود«أنت أخی فی الدّنیا و الآخره؛تو در دنیا و آخرت برادر من هستی» (3)و توجّهی به ابو بکر نکرد و او را همانند محرومیّت از دوستی از برادری،در آخرت نیز محروم ساخت.

دربارۀ این موضوع نمی خواهم بیش از این بحث کنم و به همین دو مثالی که از کتاب های اهل سنّت بیان کردم اکتفا می کنم؛امّا شیعه دلایل روشنی دارد که این

1- 1) .الامامه و السیاسه،ج 1،ص 14؛الجاحظ،رسائل،ص 310،عمر رضا کحّاله،اعلام النساء،ج 3،ص 1215.
2- 2) .تاریخ طبری،ج 4،ص 52؛ابن قتیبه،الامامه و السیاسه،ج 1،ص 18؛مسعودی،مروج الذهب،ج 1، ص 414.
3- 3) .ابن جوزی،تذکره الخواص،ص 23؛ابن عساکر،تاریخ دمشق،ج 1،ص 107؛خوارزمی،مناقب،ص 7؛ ابن صبّاغ مالکی،الفصول المهمه،ص 21.