راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 44

دقت دوباره به صفحه و پشت جلد کتاب نگاه کردم.وقتی دوستم احساس کرد من به تردید افتاده ام کتاب را از من گرفت و صفحه ای دیگر را برایم گشود که نوشته بود «روایت شده از علیّ بن حسین-علیهما السلام-»پس از آن دیگر پاسخی نداشتم جز اینکه گفتم سبحان اللّه.دوستم به همین پاسخ اکتفا کرد و مرا تنها گذاشت و بیرون رفت.من پیوسته می اندیشیدم و آن صفحات را دوباره می خواندم و دربارۀ چاپ آن تحقیق می کردم که ملاحظه نمودم چاپ مؤسسۀ انتشاراتی حلبی و پسرانش در مصر می باشد.

پروردگارا!چرا من دست به انکار زده و کینه می ورزم، حال آنکه دلیل آشکاری را از صحیح ترین کتاب های خودمان برایم اقامه کرد.بخاری که به طور یقین شیعه نیست،بلکه از پیشوایان بزرگ اهل سنّت و از محدّثین آنان است.آیا به این حقیقت، یعنی گفتۀ آن ها دربارۀ امام علی تن دردهم؟امّا از پذیرش این حقیقت می ترسیدم، زیرا ممکن بود در پی آن،واقعیات دیگری باشد که من دوست نداشته باشم به آن ها تن بسپارم و چون در برابر دوستم دو بار مغلوب شدم دربارۀ قداست عبد القادر گیلانی کمتر سخن می گفتم و اقرار کردم که امام موسی کاظم علیه السّلام از او برتر است و نیز اعتراف کردم که علی علیه السّلام شایستۀ چنین مقامی هست،امّا حاضر نبودم دیگربار شکست بخورم،زیرا من در ایّامی نه چندان دور دانشمندی بودم که در مصر به وجود خودم افتخار می کردم و علمای الازهر با عظمت به من می نگریستند.امروز خود را شکست خورده و مغلوب می یابم،آن هم در مقابل کی،کسانی که هنوز هم معتقدم اشتباه می کنند و به طور کلّی من عادت کرده بودم کلمۀ شیعه را یک دشنام بدانم،شیعه یعنی تکبّر و حبّ ذات،یعنی خودخواهی و لجاجت و تعصّب.

پروردگارا!هدایتم فرما و مرا در پذیرفتن حقیقت-هرچند یک بار-رهنمون باش،به من آگاهی و خرد ارزانی دار و به راه راست هدایتم فرما،مرا در زمرۀ کسانی قرار ده که از بین گفته ها بهترین آن را پیروی می کنند.خداوندا!حقیقت را آن گونه که هست به ما بنما و پیروی از آن را روزی مان فرما و باطل را برایمان باطل جلوه گر ساز