راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 99

برای چه ما از حقیقت گریزانیم و هنگامی که موافق میل ما نیست سعی در پوشاندن آن داریم؟چرا اقرار نداریم صحابه نیز مانند ما انسان هستند و هوا و هوس و انگیزه و کردار نیک و بد در آن ها وجود دارد؟

آن گاه که در قرآن سرگذشت پیامبران عظام را می خوانم،نیز تعجّب می کنم با اینکه امّت های آنان شاهد معجزات شان بودند ولی با آنان ستیز و مقابله می کردند رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَهً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهّابُ؛ (1)پروردگارا! ما را پس ازآن که هدایت نمودی به باطل مایل مگردان و از جانب خود به ما رحمت فرست که تو بسیار بخشنده ای».دانستم که موضع مخالف شیعه با خلیفۀ دوم که وی را مسئول اعمال ناروای بسیاری در جامعۀ اسلامی می دانند از پنجشنبۀ غم انگیز سرچشمه می گیرد که امّت اسلامی را از منشور هدایتی که قرار بود رسول خدا بنگارد محروم گرداند،ناگزیر از این اقرار بودم که هر خردمندی اگر حق را قبل از شناخت اهل آن بشناسد در پی عذری برای شیعیان خواهد بود،امّا کسانی که فقط با شناخت افراد،پی به حق می برند با آن ها سخنی نداریم.

3.صحابه در سپاه اسامه

رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله دو روز پیش از وفاتش لشکری برای سرکوبی روم سازماندهی کرد و اسامه بن زید را که جوانی هیجده ساله بود به فرماندهی آن برگزید.حضرت، بزرگان مهاجر و انصار مانند ابو بکر و عمر و ابو عبیده و دیگر یاران برجستۀ خود را به حضور در این سپاه موظف ساخت.گروهی از آنان به فرماندهی اسامه اعتراض کردند و گفتند:پیامبر چگونه جوانی را که هنوز بر صورتش مو نروییده به فرماندهی ما برگزیده است؟اینان کسانی بودند که دربارۀ فرماندهی پدر او نیز چنین گفته بودند.

در این باره فراوان سخن گفتند و تحلیل های زیادی کردند تا جایی که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله از شنیدن انتقادات و طعنه های آنان فوق العاده به خشم آمد و درحالی که سر خویش