اهل سنت واقعی جلد 1 صفحه 194

اختلافات بسیاری دارند،که بر محقّقان پوشیده نیست.

هرگاه اختلاف آنان در قرآن آشکار باشد،در سنّت بیشتر آشکارتر است.

پس راه حلّ چیست؟

اگر به وجوب مراجعه به افراد مورد اعتماد،در شرح و بیان احکام درست از قرآن و سنّت،عقیده داشته باشی،ما از تو می پرسیم که شخص خردمند و اهل کلام،کدام است؟زیرا قرآن و سنّت نتوانستند از گمراهی جلوگیری کنند،و آن دو خاموش هستند و سخن نمی گویند.و می توان آنها را به چندگونه تعبیر و تفسیر کرد،چنانکه در آیۀ وضو دیدیم.و من و تو ای خوانندۀ گرامی!بر وجوب پیروی از علمای آگاه به حقایق قرآن و سنّت،همداستان هستیم.و تنها یک چیز مانده و آن هم شناسایی این علمای آگاه به حقایق قرآن و سنّت است.

اگر بگویی که آنها علمای امّت هستند و پیشاپیش آنها صحابۀ بزرگوار جای دارند،دیدیم که چگونه در آیۀ وضو و در مسائل دیگر،اختلاف کردند.و نیز دانستیم که آنها با هم جنگیدند و یکدیگر را تکفیر کردند، پس نمی توان بر همۀ آنها اعتماد کرد.و باید دانست که کدام بر حق هستند و کدام بر باطل.و باز هم مشکل به جای خود باقی است.

اگر بگویید که باید به سراغ چهار امام مذاهب فقهی رفت،دانستیم که آنها هم در بیشتر مسائل اختلاف کرده اند تا آنجا که برخی از آنها گفتند:

گفتن«بسم الله»در نماز کراهت دارد!برخی گفتند:نماز بی آن،باطل