اهل سنت واقعی جلد 1 صفحه 53

عمر در اجتهادات آنها و مخالفت با سنّت پیامبر بودند.پس آنها یاوران اجتهاد بودند،نه یاوران سنّت.

در برابر آنان،گروهی کوچک از مسلمانان به سنّت پیامبر چنگ زدند و از بیعت با ابو بکر خودداری نمودند.اینان علی و شیعیان او بودند.

آری،در جامعۀ اسلامی،پس از این سه حادثه،هویت دو گروه یا دو حزب مخالف یکدیگر روشن شد.یکی از آن دو،به سنّت پیامبر احترام می گذاشت و آن را عمل می کرد،و دیگری،در پی از میان بردن سنت پیامبر و به فراموشی سپردن آن و تبدیل آن به اجتهادی است که اکثریت را به طمع می اندازد تا به قدرت بر سند و در آن شریک شوند.

در رأس حزب نخست یعنی حزب پیرو سنّت،علی بن ابی طالب و شیعیان او بودند،و در رأس حزب اجتهاد،ابو بکر و عمر و بیشتر صحابه قرار داشتند.

حزب دوم،به رهبری ابو بکر و عمر کوشید تا از قدرت حزب اوّل بکاهد،و نقشه های گوناگونی کشیدند تا حزب مخالف خود را از میان ببرد،از جمله:

نخست:خارج کردن مخالفان از صحنۀ اقتصادی و فلج کردن آنها

نخستین کوششی که حزب حاکم برای بی بهره ساختن مخالفان از همۀ درآمدهای اقتصادی انجام دادند؛این بود که ابو بکر و عمر،کشاورزان فاطمه(س)را از فدک بیرون راندند. (1)آنها مدّعی شدند که فدک به