توسل و رد شبهات صفحه 26

«زیرا توسل به پیامبر (ص) سیره سلف صالح یعنی انبیا، اولیا و دیگران است».

وی در ادامه می‌گوید من نیز گفته علوی مالکی را تأیید می‌کنم که بسیاری از مردم در فهم حقیقت توسل دچار اشتباه می‌شوند. به همین دلیل مفهوم صحیح توسل را تبیین می‌کنیم؛ اما پیش از آن باید حقایق زیر را تبیین کنیم:

اول: توسل یکی از راه‌های دعا کردن و روی آوردن به خداوند بزرگ است. بنابراین مقصود اصلی، خداوند تبارک و تعالی است. کسی که مورد توسل قرار می‌گیرد، در واقع واسطه و وسیله‌ای برای نزدیک شدن به خداوند بزرگ است و هر کس باوری غیر از این داشته باشد، شرک ورزیده است.

دوم: انسان متوسل، فقط به دلیل محبتی که به واسطه دارد، به او متوسل می‌شود. همچنین اعتقاد دارد که خداوند نیز این واسطه را دوست دارد؛ به طوری که اگر خلاف این امر ثابت شود، از واسطه دوری خواهد گزید و بیش از هرکس دیگری از او بیزار خواهد شد.

سوم: اگر توسل‌کننده بر این باور باشد که واسطه می‌تواند مانند خداوند یا در حد پایین‌تر از خدا به او به طور مستقل سود یا زیان برساند، بی‌تردید دچار شرک شده است.

چهارم: توسل، امری لازم یا ضروری نیست و برآورده شدن حاجت نیز منوط به توسل نیست؛ بلکه اصل بر دعا کردن به درگاه خداوند به طور مطلق است. خداوند در قرآن کریم می‌فرماید:

وَإِذا سَأَلَکَ عِبادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ