- دیباچه 1
- مقدمه 4
- اشاره 4
- بزرگان معتقد به توسل 22
- شیخ یوسف احمد الدجوی (رحمة الله) 35
- اشاره 37
- توسل 37
- ورود به بحث 38
- روح و عمل آن پس از مرگ 47
- توسل از نگاه شوکانی 48
- اشاره 55
- جواز توسل به پیامبر در زمان حیات و وفات 55
- الف) پیش از وجود پیامبر (ص) 61
- ب) در زمان حیات پیامبر (ص) 62
- ج) پس از وفات پیامبر (ص) 64
- خلاصه 68
- توسل و استغاثه 71
- اشاره 71
- خلاصه 81
- ردّ شبهات توسل و استغاثه 84
دلیل دیگر درستی توسل به پیامبر (ص) پس از وفاتش روایت صحیحی است که بیان میکند پیامبر (ص) به انبیای پیش از خود (پس از مرگ آنها) توسل پیدا کرده است. انس بن مالک میگوید: «پس از مرگ فاطمه بنت اسد بن هاشم، مادر علی بن ابیطالب ( (ع)) که پیامبر را نیز بزرگ کرده بود، پیامبر (ص) بر بالین وی آمد و فرمود: «مادر! خدا تو را رحمت کند». سپس به تمجید از فاطمه بنت اسد پرداخت و سپس وی را با عبای خود کفن کرد و دستور داد تا برایش گوری آماده کنند. وقتی به لحد رسیدند، پیامبر (ص) با دست خویش آن را کَند و در آن خوابید و فرمود: ای خدایی که زنده میکند و میمیراند و خود زنده همیشگی است! به حق پیامبرت و پیامبران پیش از من، مادرم فاطمه بنت اسد را بیامرز و قبرش را وسعت بخش که تو بخشندهترین بخشایندگان هستی. (1)
روایت بالا را «طبرانی» در دو کتاب «المعجم الکبیر» و «المعجم الاوسط»، «حاکم نیشابوری» و «ابنحبان» به سند صحیح نقل کردهاند. مانند این روایت را «ابنابیشیبه» از «جابر» و «ابنعبدالبر» از «ابنعباس» و نیز «ابونعیم» در «الحلیة» از «انس» نقل کرده است.
همچنین صحابه به آثار به جای مانده از پیامبر (ص) پس از مرگ ایشان نیز توسل میجستند. روایت است که جُبّهای از پیامبر (ص) نزد اسماء بنت ابوبکر وجود داشت و آنان با توسل به آن جبه، طلب شفا میکردند. در
1- این روایت در «کشف الغمه»، ص 193 با اندکی تفاوت نقل شده است. مترجم