- پیشگفتار 1
- فصل اوّل: امام حسن مجتبی (ع) 7
- مشرق سخن 7
- نامگذاری 11
- تولّد 11
- تبارشناسی امام حسن مجتبی (ع) 11
- نسب امام مجتبی (ع) 12
- چهره و اندام 13
- محبوب پیامبر (ص) 14
- دوران جوانی و نوجوانی 19
- همسران و فرزندان 21
- امام حسن (ع) از نگاه صحابه و دیگران 23
- سید جوانان اهل بهشت 26
- شخصیتشناسی امام حسن (ع) 26
- بندگی و ارتباط با خدا 28
- علم و دانش 30
- سخنوری 32
- شجاعت 34
- سیره سیاسی امام حسن (ع) 37
- حلم و بردباری 47
- مروت و جوانمردی امام 50
- تواضع امام حسن (ع) 54
- اطعام و رسیدگی به محرومان 55
- سخاوت امام (ع) 56
- شهادت امام حسن (ع) 61
- گزیدهای از سخنان امام حسن (ع) در منابع اهل سنت 66
- جود و کرم 66
- صبر و بردباری 66
- مکارم اخلاق 67
- بهترین و بدترین مردم 67
- بهترین برادر 68
- عوامل نابودی و هلاکت 68
- میزان محبت به اهل بیت (علیهم السلام) 69
- فواید رفتن به مساجد 70
- طلوع سخن 72
- فصل دوم: امام زین العابدین (ع) 72
- تبارشناسی حضرت سجاد (ع) 75
- نامگذاری 77
- شخصیتشناسی امام زینالعابدین (ع) 78
- 1. دانش 78
- اشاره 78
- اشاره 78
- اشاره 80
- ابعاد مختلف صحیفه سجادیه 80
- الف: اصول اعتقادی 80
- ب: احکام و فروع دین 81
- 2. عبادت و بندگی 84
- 3. شایستگی سیاسی و مقبولیت مردمی 92
- 4. سخاوت حضرت 104
- 5. تواضع و فروتنی 107
- 6. حلم و گذشت 109
- امام سجاد (ع) از دیدگاه صحابه و دیگران 112
- دو کرامت از امام سجاد (ع) و فرجام کار 114
- بیماری امام، مصلحتی الهی 117
- پرواز به سوی دوست 118
- قناعت 120
- سخنان حکمتآموز حضرت سجاد (ع) در منابع اهل سنت 120
- تفکر 120
- سپاسگزاری 120
- دوستی 121
- دعا و مناجات 121
- امر به معروف و نهی از منکر 121
- بردباری 121
- معیار دوست گزینی 122
- توبه 122
- طغیان بدن 123
- چاپلوسی 123
- قتل عمد 123
- کتمان علم 123
- غیبت 123
- خنده بلند 124
- دوستی و دیدار برای خدا 124
- نام نیک 124
- عبادت 124
- ترک گناه 125
- تعلیم 125
- مطلع سخن 126
- فصل سوم: امام محمد باقر (ع) 126
- تبارشناسی امام باقر (ع) 130
- همسر و فرزندان 133
- امامت حضرت 135
- ویژگیهای ظاهری 135
- شخصیتشناسی امام باقر (ع) 136
- بندگی و پارسایی 136
- دانش و بینش امام (ع) 141
- شاگردان حضرت 145
- سیره سیاسی امام باقر (ع) 146
- زهد حضرت 153
- امام و انس به قرآن 154
- تسلیم و رضا 157
- همدردی با مصیبت دیدگان 157
- اخلاق معاشرت 159
- مناعت طبع امام باقر (ع) 160
- دنیا گریزی 161
- بخشندگی و سخاوت 162
- امام باقر (ع) در نزد شخصیتهای اهل سنت و نقل کرامتی از ایشان 164
- برگی از کرامات حضرت 167
- پرواز به سوی دوست و گلبرگی از سخنان حضرت 169
- شهادت امام (ع) 169
- پرتوی از سخنان تابناک امام باقر (ع) 171
- رسیدگی به دوستان 172
- پرهیز از خصومت و جدال 172
- خدامحوری و دنیاگریزی 173
- دعا و نیایش 176
- ارزش عالم 176
- حُسن خلق و مدارا با برادران ایمانی در مسایل اقتصادی 177
- رفع اتهام 178
- پرهیز از کسالت 178
- سپیده سخن 179
- فصل چهارم: امام صادق (ع) 179
- تبارشناسی حضرت صادق (ع) 183
- شخصیتشناسی امام صادق (ع) 185
- 1. جایگاه علمی امام (ع) 185
- 2. عبادت و بندگی 192
- 3. موضعگیری سیاسی امام صادق (ع) 195
- 4. خوشرویی و حُسن خلق 199
- 5. مستجاب الدعوه 201
- 6. احسان و رسیدگی به محرومان 205
- 7. بردباری و گذشت 209
- 8. آراستگی ظاهری 212
- میوه دادن درخت خشکیده 214
- کراماتی از حضرت صادق (ع) و فرجام زندگی 214
- ترور نافرجام 215
- شهادت امام صادق (ع) 216
- محبت به مردم 218
- رابطه دعا و عمل 218
- نماز 218
- دوستی اهل بیت (علیهم السلام) 218
- سخنان حکمتآموز حضرت در منابع اهل سنت 218
- عاق والدین 219
- ایجاد فتنه 219
- پیروی از عترت 219
- دوستی خانواده علی (ع) 220
- منزلت علی (ع) 220
- کنترل خشم 220
- صبر بر آزار همسایه 220
- فلسفه تحریم ربا 221
- امتیاز انسان 221
- فرار از معصیت 221
- تواضع 221
- عوامل عزّت 222
- دختران و پسران 222
- تأثیر همنشینی با بدان 222
- تقوا 222
- منابع و مآخذ 223
در هر شبانهروز هزار رکعت نماز میخواند و به جهت همین عبادتها او را زینالعابدین میخواندند. (1)
ابن طلحه شافعی نیز با کلامی دیگر به تحسین حضرت پرداخته و گفته است:
این است زین العابدین پیشوای زاهدان و سید متقیان و امام مؤمنان. اخلاف او گواهی دهند که او از سلاله رسول خدا(ص) است و طریق روشنش، مقام تقرب و نزدیکیاش به خدا را ثابت میکند و پینههای پیشانیاش، بسیاری نماز و شب زندهداریاش را مسجّل میسازد و روگردانیاش از دنیا بیانگر زهد اوست. (2)
همه رفتارهای حضرت، حاکی از حضوری پیوسته در برابر معبود داشت. امام باقر(ع) درباره پدر میفرماید: هیچگاه برای وضو گرفتن از کسی کمک نمیگرفت، بلکه همواره پیش از خواب، آب از چاه بیرون میکشید و در خمره میریخت، وقتی برای نماز شب به پا میخواست، نخست مسواک میکرد، سپس وضو میساخت و به نماز میایستاد هر آنچه از نمازهای مستحبی در روز از وی فوت شده بود، در شب به جای میآورد ولی به من میفرمود: ای فرزندم! بر شما لازم نیست همچون من باشید(و چنین نماز فراوان بخوانید) بلکه برای کسی که خود را به کار نیکی عادت داده لازم است بر آن مداومت کند. بدین جهت بود که هرگز در سفر و حضر، نماز شب را
1- سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 392
2- مطالب السؤول، ابن طلحه شافعی، ج 2، ص 84