زبان به کام عطش صفحه 130

ص:135

قَدْ قَطَعُوا بِبَغْیِهِمْ یَساری

با سرکشی شان، دست چپم را قطع کردند

فَأَصْلِهِمْ یا رَبِّ حَرَّ النّارِ

پروردگارم! آنان را به داغیِ آتش، متّصل کن

در آن هنگام، آن ملعون، عبّاس را با عمود آهنین [زد] و به شهادت رساند. چون حسین علیه السّلام، او را بر [کنار] رود فرات، نقش بر زمین دید، گریست و چنین خواند:

تَعَدَّیْتُمُ یا شَرَّ قَوْمٍ بِفِعْلِکُمْ

ای بدترینِ مردمان! با کارتان، تجاوز کردید

وَ خالَفْتُمْ قَوْلَ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ

و با سخن محمّد پیامبر، مخالفت کردید

أَما کانَ خَیْرُ الرُّسْلِ وَصّاکُمْ بِنا؟

آیا برترین فرستادگان، سفارش ما را به شما نکرد؟

أَما نَحْنُ مِنْ نَسْلِ النَّبِیِّ الْمُسَدَّدِ؟

آیا ما از نسل پیامبرِ تأیید شده نیستیم؟

أَما کانَتِ الزَّهْراءُ أُمّی دُونَکْمْ

آیا چنین نیست که زهرا، مادر من بوده، نه شما؟

أَما کانَ مِنْ خَیْرِ الْبَرِیَّهِ أَحْمَدِ

آیا احمد، بهترینِ مردمان نبود؟

لُعِنْتُمْ وَ أُخْزیتُمْ بِما قَدْ جَنَیْتُمُ

نفرین شُدید و به خاطر جنایتی که کردید، خوار شُدید