زبان به کام عطش صفحه 139

ص:144

کنید (1)، به راحتی قابل فهم است که حضرت پس از خروج از آب، محاصره شدند و پس از جدا شدن دست راست و در پی خونریزی شدید، از سرعت سیر ایشان به سوی خیام حرم، بسیار کاسته می شود، اما باز هم تلاش می کنند تا خود را به خیام حرم برسانند.

آقا اباالفضل العبّاس چون کسی که جان می دهد اما به امیدی زنده است، مقاومت می فرمود. هنگام قطع شدن دست چپ ایشان، با وجود اینکه ضعف بر وجود نازنین عبّاس، مستولی گشت، باز هم تلاش برای رساندن آب به خیام حرم ادامه می یابد و چنان چه بارها شنیده ایم، مولا هنگامی ناامید شدند که تیری به مشک اصابت کرده و آب های درون مشک، بیرون می ریزد؛

آن هنگام بود که عباس، پریشان و مضطر از اینکه نه آبی همراه دارد و نه مشک سالمی، نه جانی در تن و نه دستی در پیکر... آن زمان راه چاره بر او بسته و ناامید شد که چه کند با زخم های عمیقی که در بدن دارد و مشک پاره ای که آبی ندارد و حلقه محاصره ای که لحظه لحظه تنگ تر می شود...

پایانی بر آغاز

1- رجوع کنید به پایان کتاب، تصویر محلّ های کف العبّاس علیه السّلام در کربلا.