زبان به کام عطش صفحه 142

ص:147

رحمت الهی را بر خویش و مشمول دعای مولایم، امام محمّد باقر علیه السّلام قرار گرفت آنجا که می فرمایند: «رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً حَبَسَ نَفْسَهُ عَلَیْنا، رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً أَحْیا أَمْرَنا خدا رحمت کند بنده ای را که خود را در اختیار ما قرار دهد و خویشتن را وقف ما (اهل بیت) کند. خدا رحمت کند بنده ای را که امر ما اهل بیت را زنده کند».(1)

و نیز از سرورم، سیّدالشّهداء علیه السّلام می خواهم ما را در زمره خون خواهان خویش قرار دهد نه آنان که بر این خون، مؤاخذه می شوند... و الحمدلله ربّ العالمین

1- المحاسن: ج 1 ص173 ب38 ح148 و کمال الدین: ج2 ص644 ب55 ح2، از آن ها: بحارالأنوار: ج52 ص162 ب22 ح16. أعلام الدین: ص449 از امام صادق علیه السّلام و در آن است: [مَنْ] بدل [عَبْداً]. ر.ک: الکافی: ج15 ص201 ح37. از او: الصّراط المستقیم: ج2 ص262 فصل14 و الوافی: ج5 ص833 ب1 ح1.