زبان به کام عطش صفحه 69

ص:74

بیشتر دستاویز بودن این بهانه های واهی را آشکار می کند: «أعرض علی الحسین أن یبایع لیزید بن معاویه هو و جمیع أصحابه فإذا فعل ذلک رَأَیْنا رَأْیَنا بیعت با یزید را بر حسین و تمام یاران او عرضه کن، چون چنان کردند، تصمیم می گیریم(؟؟؟)(1)» اگر مشکل بیعت با یزید است، بیعت کردن امام و یاران ایشان، غائله را ختم می کند، دیگر «رَأَیْنا رَأْیَنا» چه صیغه ای است؟ معنای این عبارت چیست؟

از طرفی، طبیعی است که هرچه به «روز واقعه» نزدیک تر شویم، بحث بر سر «چرایی برپایی پیکار» بالا بگیرد، ولی این کوتاه تر شدن بازه زمانی همانا، بی رنگ شدن این بهانه ها همانا. کافیست سخنان امام، یاران امام و دشمنان امام را در شب عاشورا و روز عاشورا، به دقّت مرور کنیم؛ پرده ها کنار می رود و حقیقت آشکار

1- الإرشاد: ج2 ص88 از او: بحارالأنوار: ج44 ص385؛ عوالم العلوم: ج17 ص236. روضه الواعظین:156؛ إعلام الوری: ص235. مناقب آل أبی طالب علیهم السّلام: ج4 ص97. أنساب الأشراف: ج3 ص179. تاریخ طبر: ج5 ص412 عنه: الإمام الحسین علیه السّلام و أصحابه: ج1 ص226. نهایه الإرب: ج20 ص427. ر.ک: الأخبار الطّوال: ص252 از او: بغیه الطّلب: ج6 ص2626؛ الإمام الحسین علیه السّلام و أصحابه: ج1 ص226.