زبان به کام عطش صفحه 74

ص:79

قَدْ غَشِیَکُمْ، فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً، وَ لْیَأْخُذْ کُلُّ رَجُلٍ مِنْکُمْ بِیَدِ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَیْتی، وَ تَفَرَّقُوا فی سَوادِ هٰذَا اللَّیْلِ،

وَ ذَرُونی وَ هٰؤُلاءِ الْقَوْمَ، فَإِنَّهُمْ لا یُریدُونَ غَیْری (تاریکی) شب شما را فرا گرفته، آن را مرکب قرار دهید و بایسته است که هر مرد از شما، یکی از مردان خاندان مرا همراه خویش سازد، سپس در تاریکی این شب (از گِرد من) پراکنده شوید و مرا وانهید و این مردم، که در این صورت، جز در پی (کشتن) من نیستند»(1). محتوا بسیار سلیس و در عین حال، سنگین و ارزشمند است امّا گره دارد:

مگر مردان اهل بیت، خود نمی توانستند از گریزگاه، جان سالم به در برند؟ آیا بنی هاشم، جنگاورانی دلیر و بی مثال نبودند؟ یا در میان مردم شهرها و روستاها، مقبولیّت نداشتند؟ از قبیله بنی اسد، 90 تن

1- اللّهوف: ص90- 91.