امام علی علیه السلام در منابع اهل سنت صفحه 109

ص:118

نخستین کسی است که به من ایمان آورده است و اولین کسی است که در قیامت با من مصافحه می کند (دست می دهد). او راست گوی بزرگی است. او فاروقِ این امت است (فاروق یعنی تفکیک کننده بین حق و باطل) و سخن و فعل او فصل ختام بین حق و باطل است. وجود شریفش محک و معیار حق و باطل است که هر جا او باشد، حق و هر کس با او نباشد، باطل است. او یعسوب (محور) مؤمنان است.(1)

عبادت بی ولای علی؛ عبادت بی روح و جان

پیامبر از خانه زینب، دختر جحش، خارج شد و به خانه ام سلمه (همسرش) آمد. آن روز نوبت ام سلمه بود که پیامبر در خانه اش باشد. پس از مدتی حضرت علی علیه السلام آمد. پیامبر فرمود:

ای ام سلمه! او را دوست بدار. گوشت او از گوشت من است، خون او از خون من و او صندوق علم من است (مرکز و خزینه علم من است). گوش کن و شهادت بده؛ به درستی که او می جنگد با ناکثین (ناکث از نکث می آید؛ یعنی پیمان شکن و منظور، طلحه و زبیر و عایشه اند که جنگ جمل را به راه انداختند) و با قاسطین (قاسط از قسط می آید؛ قسط دو معنای متضاد دارد. قسط مساوی با عدل و همچنین مساوی با ظلم است و در اینجا منظور ظالمان امت است و همان معاویه و اهل شام را شامل می شود که جنگ صفین را به راه انداختند) و با مارقین (در اینجا منظور خوارج نهروان هستند که جنگ نهروان را برپا کردند). بعد از من، او درهم شکننده دشمنان من و احیاکننده سنّت من است. [ای ام سلمه! ]گوش کن و شهادت ده (شاهد باش). اگر بنده ای [از بندگان خدا] عبادت کند خداوند را