امام علی علیه السلام در منابع اهل سنت صفحه 115

ص:124

و در آن بهشت که خدا به من وعده داده است با من باشد، علی بن ابی طالب را دوست بدارد؛ چون او شما را هرگز از هدایت بیرون و به گمراهی داخل نمی کند.(1)

عمار بن یاسر گفت: از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که می فرمود: «ای علی! خوشا به حال کسی که تو را دوست بدارد و درباره ات راست بگوید و وای به حال آن کس که تو را دشمن بدارد و درباره ات دروغ بگوید».(2)

پیامبر خدا فرمود:

هر کس می خواهد مانند زندگی مرا داشته باشد و همانند من بمیرد و در جنت عدن که پروردگارم آن را به پا داشته است، مسکن گزیند، باید بعد از من، علی و دوستان علی را دوست بدارد و به امامان بعد از من که همه از عترت منند، اقتدا کند؛ چون آنان از طینت من خلق شده اند و از علمی و فهمی جداگانه بهره مند شده اند. وای به حال کسی از امت من که فضایل آنان را تکذیب و رَحِمْ مرا نسبت به آنان قطع کند؛ چه خداوند شفاعت مرا به آنان نمی رساند.(3)

آن خاتم رسولان در جایی دیگر فرمود: «ای علی! همین تو را بس است که دوست دارانت در دمِ مرگ، حسرتی و در قبر وحشتی و در قیامت فزعی ندارند».(4)

از منظر رسول خدا صلی الله علیه و آله «دوستی علی علیه السلام گناهان را می خورد،

1- مستدرک الصحیحین، ج 3، ص 128؛ مجمع الزوائد، ج 9، ص 108؛ حلیه الاولیاء، ج 4، ص 349؛ کنز العمال، ج 6، ص 155.
2- مستدرک الصحیحین، ج 3، ص 135؛ تاریخ بغداد، ج 9، ص 71؛ مجمع الزوائد، ج 9، ص 132؛ ریاض النضره، ج 2، ص 215.
3- حلیه الاولیاء، ج 1، ص 86؛ کنزالعمال، ج 6، ص 217.
4- تاریخ بغداد، ج 4، ص 102.