امام علی علیه السلام در منابع اهل سنت صفحه 126

ص:135

که با او دشمنی ورزید، از فرزندان جاهلیت و نادانی است.

علی از دنیا رفت، درحالی که شهید عظمت خویش شد. از دنیا چشم پوشید، درحالی که نماز، در میان دو لبش مترنّم بود. او درگذشت، درحالی که قلبش از شوق پروردگار سرشار بود.

عرب، مقام و قدرش را نشناخت تا آنکه از همسایگان عرب، مردمی از فارس به پا خاستند و گوهر و سنگ ریزه را از یکدیگر بازشناختند.(1)

گابریل آنکیری

گابریل آنکیری

این نویسنده فرانسوی می گوید:

شخصیت علی دارای دو ویژگی برجسته و ممتاز است که در هیچ یک از قهرمانان ممتاز نمی توان یافت. نخست آنکه علی در عین حال که صاحب هر دو عنوان قهرمانی و امامت بود، سرداری شکست ناپذیر و خطیبی فصیح و دانشمندی الهی به شمار می رفت.

آیا ممکن است رولان یا بایار، دو قهرمان مشهور اروپا را تصور کرد که متون مقدس را استادانه تفسیر کرده و نکات مبهم تورات و انجیل را شرح داده و از بالای منبر نطق کرده و بغرنج ترین معضلات قانون مدنی و جزا را پاسخ گفته باشند؟

آیا می توان سن توماس داکن، سن ژان کریز و ستوم یاسوته را که سه روحانی بزرگ مذهب مسیحند، در نظر گرفت که شمشیر به دست بر خیل دشمنان هجوم آورده و دیوارهای محکم ترین دژها را فرو ریزند؟

ویژگی دیگر علی این است که از سوی همه مذاهب اسلامی مورد ستایش و تکریم است و بی آنکه خود خواسته باشد، تمام مذاهب و فرق اسلامی، او را پیشوای خود می شناسند، در صورتی که پیشوایانی چون نستوریوسن و موسیوس و لوتر، تنها مورد احترام کلیساهای