رهنما114 (از جنس خاک) صفحه 44

پنجره

قال الرِّضَا† وَاعْلَمْ یرْحَمُک اللهُ أَنَّ اللهَ تَبَارَک وَ تَعَالَی نَهَی عَنْ جَمِیعِ الْقِمَارِ وَ أَمَرَالْعِبَادَ بِالِاجْتِنَابِ مِنْهَا وَ سَمَّاهَا رِجْساً.

امام رضا† می فرمایند: خدا بندگانش را از همه قمارها نهی و به اجتناب از آن ها امر کرده است، و قمارها را رجس و پلیدی نامیده است.(1)

اساساً تفریح باید وسیله ای برای افزایش قوای روحی و جسمی انسان باشد و موجب نشاط روان و عاملی برای جلوگیری از گناه گردد. پس چگونه انسان ها برای جلوگیری از گناه، گناه دیگری را مرتکب می شوند؟ قرار است با تفریح انرژی بگیریم برای بندگی خداوند! نمی شود به بهانه انرژی گرفتن برای بندگی خداوند خودمان را به گناه آلوده کنیم.

تفریح در اسلام هم جنبه سرگرمی دارد و هم عاملی است برای تأمین سلامتی جسمی، روانی، فردی و اجتماعی انسان. تفریح کردن با گناه هم موجب اختلالات روانی می شود و هم باعث ترویج فحشا و جنایات است. پس تفریح را انجام بدهیم، اما در حد و مرزی که اسلام قرار داده است.

مطالعه و تفکر از جمله تفریحاتی است که به رشد فکری و روحی