ص:35
و همچنین ادّعای این که بسم الله در حمد ثابت است و در برائت ثابت نیست را نیز باطل می کند. و اگر بسم الله برای فاصله انداختن بود، می بایست اوّل سورۀ برائت هم باشد و به عکس، در سورۀ حمد نباشد و همین به طور قطع می فهماند که بسم الله جزء آیات حمد - نه برائت - می باشد.
تواتر جزئیّت بسم الله الرحمن الرحیم در مکتب خلفا
فخر رازی می گوید:
«با نقل متواتر ثابت شده که بسم الله کلامی است که خدا آن را بر محمّد(صلی الله علیه و آله) نازل کرده و در مصحف به خط قرآن ثبت شده است». (1)
و نیز گفته:
«هر چیزی که قرآن نیست، به عنوان خطّ قرآن ثبت نشده است. آیا ملاحظه نمی کنید که اینان (خلفا و اصحاب) نگذاشته اند که نام سوره ها و علایم (اعشار و اخماس)؛ یعنی دهگان و پنجگان آیه ها در قرآنها نوشته شود؟ و هدف این بوده که غیر قرآن، با قرآن، مخلوط نشود و اگر بسم الله از قرآن نبود، جزء خطوط قرآن ثبت نمی گردید. و این که همۀ آنان آن را جزء خطّ قرآن ثبت کرده اند، می فهمیم که بسم الله از قرآن است». (2)