بسمله و حکم فقهی آن صفحه 29

ص:36

سیوطی در تواتر بودن کسانی که تواتر جزئیّت بسم الله از سوره را منکرند، گفته:

در تواتر بودن جزئیّت بسم الله همین مقدار کافی است که در مصحفهای افراد، ثبت شده است، با این که آنان چیزی خارج از قرآن مانند نام سوره ها و آمین و اعشار (دهگان آیه ها) را در قرآن نمی نوشتند. و اگر بسم الله قرآن نباشد، آنان اجازه نمی دادند که به خطّ قرآن بدون تمییز نوشته شود؛ چون که این کار موجب می شد که حمل بر قرآن بودن آن شود و چنین مطلبی دربارۀ اصحاب تصوّر و اعتقادش جایز نیست. چگونه آنان موجب فریب مسلمین شوند؟ و چیزی که از قرآن نیست، حمل بر قرآن نمایند و چنین عقیده ای دربارۀ اصحاب، جایز نیست و اگر چنانچه گفته شود که بسم الله به خاطر فاصله انداختن بین سوره ها ثبت شده است، جوابش این است که :

اوّلا: چنین کاری فریبکاری است و ارتکاب آن به مجرد فاصله انداختن، جایز نیست.

ثانیا: اگر برای فاصله باشد، می بایست بین سورۀ برائت و انفال هم نوشته می شد. (1)

عدّه ای از دانشمندان، کتابهای مستقلی را در وجوب قرائت بسم الله نوشته اند؛ مانند: