ص:47
1- (1) - مستدرک حاکم و خلاصۀ آن: 1/ 551؛ سنن بیهقی: 2/ 48- 47.
2- (2) - سنن بیهقی: 2/ 49- 48.
3- (3) - سنن بیهقی: 2/ 44؛ الدرّ المنثور: 1/ 7.
4- (4) - الدرّ المنثور: 1/ 8 از ابی عبید.
و- بیهقی می گوید:
«برای ما از فقهای مکّه، عطا، طاووس، مجاهد و سعید بن جبیر روایت شده که بسم الله باید بلند خوانده شود ». (1)
ز- در مصنف عبد الرزاق، باب قرائت بسم الله آمده است:
«... از پدرم و اصحاب دیگر و تابعین نقل شده که آنها بسم الله را قرائت می کرده اند». (2)
اهل بیت(علیهم السّلام) و تمام پیروان آنان اجماع دارند بر اساس آنچه از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) روایت می کنند که بسم الله آیه ای از آیات سوره های قرآن است و قرائت آن در حمد و سورۀ نماز و بلند خواندن آن در نماز های جهریّه واجب است (3).
وجوب بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز
الف - ابو هریره می گوید:
«رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: جبرئیل نماز را به من تعلیم داد، سپس بلند شد و تکبیر گفت و پس از آن بسم الله را به جهر قرائت نمو». (4)