صلی الله علیه و آله خویشان خود را دعوت فرمود و طعامی را نیز تهیه کرده بود. بعد از صرف غذا، اقوام خود را به توحید دعوت نموده سپس فرمود:
«هر که به خدا ایمان بیاورد و مرا یاری کند همانا او برادر و وزیر و وارث و خلیفهی بعد از من خواهد بود. آن حضرت این جمله را سه بار تکرار فرمود. احدی جواب آن حضرت را نداد؛ مگر امیرمؤمنان علی علیه السلام که برخاست و عرض کرد: ای رسول خدا من شما را یاری می کنم؛ پس رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: این علی وصی و خلیفه من در میان شماست».(1) روایت بعدی را از قول خلیفهی دوم نقل می کنم. رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «این علی در دنیا و آخرت برادر من است و خلیفه ی من در اهل من است. او وصی من و وارث علم من و آدا کننده ی دیون من است. مال او از من و مال من از اوست. نفع او نفع من و ضرر او ضرر من است. هر کس او را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر کس او را دشمن بدارد مرا دشمن داشته است»(2) حدیث در این مورد فراوان است؛ اگر طالب دلایل بیشتری باشید می توانید به کتب معتبر خودتان مراجعه کنید.
جالب است بدانید که بعضی از علمای مشهور خودتان هم به این مسئله اعتراف نموده اند. نظام معتزلی می نویسد: «رسول الله صلی الله علیه و آله علی را به عنوان امام تعیین کرد و صحابه؛ علی را به همین عنوان شناختند؛ ولی عمر به نفع ابوبکر، خلافت او را کتمان نمود».(3) بد نیست این روایت را نیز از عمر بشنوید که: «رسول خدا فرمود: اگر تمامی درختان قلم
1- السیره الحلبیه، علی بن برهان الدین حلبی، 285 / 1 -286؛ و احمد بن حنبل در مسند 111 / 1
2- موده القربی، سید علی همدانی، موده 6 با استفاده از ینابیع الموده 289 / 2 ح 825 باب 56
3- وافی بالوفیات، صفدی، 15 / 6 ، ترجمه شماره 91