دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 323

طبری در خبر ابوذر صحابی فقیر و بینوا با معاویه امیر و فرمانروا می نویسد: بازگویی بیشتر آنها را دوست نداشتم ، اما آنها که در این مورد به دفاع از معاویه برخاسته اند، داستانی از سیف ...

همچنین ابن اثیر در تاریخ خود می نویسد:

معاویه ابوذر را دشنام داد و به مرگ تهدیدش کرد کرد و سرانجام وی را سوار بر شتری بی پالان به مدینه تبعید نمود که از آنجا هم با طرزی بسیار زننده به ربذه تبعید گردید که گفتنش صلاح نیست ! و آنگاه همان داستان سیف را به اصطلاح از زبان مدافعان معاویه نقل می کند!

راستی چرا این دو دانشمند بزرگوار خبر غیر سیف را در داستان معاویه و ابوذر نیاورده

اند؟!

این دو دانشمند خبر غیر سیف را نه آن رو نیاورده اند که بر درستی آنها اعتمادند نداشته اند، بلکه از آن رو از آنها چشم پوشیده اند که در آن راه فرار و عذری برای هیئت حاکمه در رفتاری که با ابوذر کرده اند نمی یافتند و تنها بهانه را نزد عذرآوران و مدافعان معاویه امیر و عثمان خلیفه یافته اند که سیف زندیق و سلسله راویان مخلوق او می باشد.

پس طبری به همین مناسبت تاریخ خود را با روایات بی اساس سیف زینت بخشیده ، و ابن اثیر نیز از همین رو از طبری تبعیت کرده و روایات سیف را از تاریخ طبری گرفته است !

ابن کثیر هم همین کار را کرده است . او ضمن شرح رویدادهای سال 36 هجری و در پایان نقل اخبار جنگ جمل از روایات سیف ، که آنها را جزء رویدادهای بعد از وفات پیغمبر(ص ) تا جنگ مزبور آورده است ، می گوید:

این فشرده آن چیزی است که ابن جریر طبری - که خدایش رحمت کناد- از طریق پیشگامان رشته تاریخ در کتاب خود آورده است ! و البته منظورش از پیشگامان کسانی هستند که طبری اخبار خود را از آنها گرفته است ؛ یعنی سیف بن عمر زندیق ، و راویان ساختگی او!

او علامه ای مانند ابن خلدون ، رساتر و گویاتر و با تاکیدی بیشتر، علت برگزیدن روایات سیف را، از قبیل اخبار بیعت خلفا و داستانهای ارتداد و فتوح و یا عام الجماعه معاویه ، که در تاریخ طبری پراکنده می باشند، اعلام داشته و می گوید: