دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 340

همگی متفق بودند که کارها بر وفق خواسته مسلمانان پیش می رود و تنها حکام و فرمانداران در اجرای عدالات سختگیری می نمایند.

مردم مدتها به انتظار عمار نشستند تا اینکه مدت زمانی دراز غیبت او به طول انجامید تا آنجا که پنداشتند او مرده و یا کشته شده است ! و از این نگرانی زمانی بیرون آمدند که نامه ای از عبدالله بن سعد به سرح به دستشان رسید و پرده از ماجرای عمار برداشت .

عبدالله نوشته بود: گروهی از مردم مصر گرد عمار را گرفته او را به خود نزدیک کرده با او بنای آمد و شد را گذاشته اند که در میان آنها کسانی چون عبدالله بن سوداء و خالد بن ملجم و سودان بن حمران و کنانه بن بشر به چشم می خورند و... تا آخر داستان !

ب : ذهبی نیز در آغاز سخنش از رویدادهای سال سی و پنجم از هجرت این دو خبر را از قول سیف آورده است : (662)

1- سیف بن عمر، از عطیه ، از یزید فقعسی آورده است که :

هنگامی که ابن سواد قدم به مصر گذاشت مدتی را نزد کنایه بن بشر و زمانی را هم پیش سودان بن حمران گذرانید و سرانجام در کنار غافقی اقامت گزید. غافقی به او جراءت داد تا با او سخن گفت ، آنگاه او را به دیدار خالد بن ملجم و عبدالله بن رزین و همفکران ایشان برد. ابن سبا نیز سخن گفت ، اما آنها را در امر وصیت با خود همراه نیافت ...

2- ذهبی خبر عمار یاسر را در مصر از قول سیف چنین آورده است

:

سیف از مبشر، از سهل بن یوسف ، از محمد بن سعد وقاص ، آورده است که عمار به مصر شد و پدرم از آمدنش خبر گرفت . چون وی را آگاه ساختند، مرا به دنبالش فرستاد. من به خدمت عمار رسیدم و ماموریت بجای آوردم . عمار، که عمامه ای کهنه و چرکین بر سر و جبهه ای چرمین در برداشت ، برخاست و با من به خدمت پدرم رسید. چون چشم سعد به عمار افتاد، گفت : وای بر تو ای ابویقظان ! تو نزد ما به خوبی و نیکی معروف و زبانزد بودی ، حالا چه شده که خبر کوشش و تلاش تو در اینجا فتنه و فساد بین مسلمانان و تحریک ایشان به قیام و شورش علیه امیرالمومنین عثمان به گوش من می رسد، مگر تو عقلت را از دست داده ای ؟! عمار باشنیدن سخنان سعد با خشمی تمام عمامه خود را برداشت و آن را بر زمین کوبید و گفت : من همین طور که عمامه ام را از سر برگرفتم ، عثمان را از خلافت خلع کردم ! سعد استرجاع کرد و گفت :

وای بر تو! به هنگامی که پا به سالمندی نهاده ، استخوانهایت تهی گردیده و عمرت به سرآمده است ، گردن از قید اسلام رها ساخته ، بی هیچ زاد و توشه ای از دین بیرون شده ای ؟! عمار خشمگین از جای برخاست و پشت به سعد کرد و رفت و می گفت : از وسوسه سعد به خدا پناه می برم . سعد در پاسخ او به قرآن تمثل جسته گفت : الا