دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 35

در پایان این مختصر، که به طور اشاره از پسندیده بودن تشکیل مجالس بزرگداشت برای زنده نگه داشتن خاطره برگزیدگان و اولیای خدا آوردیم ، آشکارا اعلام می کنیم که قصد و غرض ما از تشکیل چنین مجلسی ، یاد کردن - فی المثل - سیره و روش پیامبر خدا(ص ) از منابع صحیح و معتبر در شب تولد آن حضرت و اطعام در راه خدا - که ثوابش به آن حضرت برسد - است ؛ با دوری جستن از رفتار و بدعتهایی که پاره ای از متصوفه بنیان نهاده اند.

اختلاف در ساختن بناء بر آرامگاه پیامبران ومحل عبادت قرار دادن آن

برخی از مسلمانان در تحریم ساختن بناء بر آرامگاه ، روایاتی را دستاویز خود قرار می دهند که به دو نمونه از مهمترین آنها اشاره می کنیم .

از امیرالمومنین علی (ع ) روایت می کنند که آن حضرت فرمود:

پیامبر خدا در تشییع جنازه ای ، رو به اصحاب خود

کرد و فرمود: چه کسی حاضر است که به مدینه رود و تمام بتها را بشکند و همه گورها را با زمین هموار سازد و کلیه عکسها و صورتهای کشیده شده را از بین ببرد؟ یکی از اصحاب پاسخ داد: من ای رسول خدا، آن مرد به مدینه رفت ولی از ترس مردم کاری انجام نداد و دیری نپایید که بازگشت . پس ، علی رو به پیامبر خدا کرد و گفت : من می روم ای رسول خدا. و پیامبر فرمود: ای علی تو برو. علی در اجرای دستور پیغمبر رفت و پس از مدتی بازگشت و گفت : ای رسول خدا، من رفتم و تمامی بتها را شکستم ، و همه گورها را با زمین هموار نمودم ، و هر چه تصویر بود از میان برداشتم . (88)

این حدیث به صورتهای مختلف در کتابهای حدیث آمده که ما کاملترین آنها را نقل کردیم .

ایرادهای حدیث یاد شده

اولا باید بگوییم که پیامبر اسلام - بر اساس روایاتی که نقل شده و سپس به آنها خواهیم پرداخت - مزار مادرش را زیارت کرده و بر سر قبر او گریسته و همراهان خود را نیز به گریه انداخته بود؛ در صورتی که حضرتش شش ساله بود که مادرش را در مدینه از دست داد، و پس از گذشت بیش از چهل سال و به هنگام مهاجرتش از مکه به مدینه به زیارت قبر مادرش توفیق یافته بود و پس از این مدت نشانه قبر مادرش همچنان آشکار بود؛ وگرنه نمی توانست آن را شناسایی کند. اکنون این سوال مطرح است که اگر حکم اسلام هموار

ساختن قبور با زمین است ، پس چرا پیغمبر اسلام دستور نداد تا مزار مادرش را با زمین هموار کنند و نشانه آن را بردارند.