دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 377

خدای عزوجل در جنگ بدر و حنین مرا به فرشتگانی ، که این چنین عمامه ای بر سر نهاده بودند، یاری داده است . و همین عمامه آنها موجب می شد که مسلمانان از مشرکان تشخیص داده شوند... (726)

و باز از علی (ع ) روایت شده که رسول خدا(ص ) بر سروی عمامه نهاد و دنباله آن را از پشت سر و جلوی رویش آویخت و سپس آویخت و سپس به وی فرمود: برگرد، و علی برگشت . و آنگاه فرمود: رو به من کن ، و علی به پیغمبر(ص ) رو کرد و رسول خدا(ص ) به اصحاب خود متوجه شد و گفت : تاجی را که فرشتگان بر سر خود دارند، این چنین است . (727)

و از ابن عباس روایت شده که گفت : هنگامی که پیامبر خدا(ص ) عمامه سحاب را بر سر علی بست به او فرمود: عمامه به منزله تاج عرب است ... (728)

و از عبدالله بن بشر آمد است که گفت : پیغمبر خدا(ص ) در روز غدیر خم کسی را به دنبال علی فرستاد و چون حاضر شد، عمامه ای بر سر او بست و دنباله آن را بین دو کتف او رها کرد و فرمود: خدا در جنگ حنین با فرشتگانی که عمامه بر سر داشتند و دنباله آن را آویخته بودند مرا یاری داده است . و همان عمامه ایشان عامل شناسانی مسلمانان از مشرکان بوده است (729)

امیرالمومنین (ع ) مردم را سوگند می دهد!

از ابوطفیل آورده اند که گفت : روزی علی (ع ) مردم را در میدانگاه روبروی مسجد کوفه (730) گرد آورد و به آنها فرمود:

شما را به خدا سوگند می دهم که هر کس خودش از رسول خدا(ص ) و در روز غدیر مطالبی را درباره من شنیده است و گواهی دهد. (731) و اگر خود شاهد آن نبوده از جای بلند نشود. (732) راوی می گوید: سی نفر از جای برخاستند. و بنا به روایتی ، عده بسیاری برای ادای شهادت از جای خود حرکت کردند. (733)

عبدالرحمان می گوید: دوازده نفر بدری از جای برخاستند، و گویی یکی از آنها را دارم می بینم . (734) اینان همگی گواهی دادند که : رسول خدا(ص ) در آن روز (روز غدیر خم ) در حالی که دست علی را در دست گرفته بود و به مردم فرمود: این را قبول دارید که من از همه مومنان بر خودشان اولی هستم ؟ پاسخ دادند: آری یا رسول الله ! (735) پس پیغمبر خدا(ص ) به ایشان فرمود: هر کس را که من مولای اویم ، این علی مولی و سرور اوست . بار خدایا دوستدار او را دوست بدار، و آن کس را که با او دشمنی برخیزد، دشمن شمار. (736) یاری کننده اش را یاری کن ، و خوار کننده اش را خوار گردان . (737)

عبدالرحمان می گوید: گواهان همگی برخاستند و گواهی دادند، مگر سه نفر که از ادای شهادت خودداری نمودند، و امام (ع ) هم در حقشان نفرین کرد و نفرینش هم اجابت شد. (738)

ابوطفیل می گوید: پس از اینکه سوگند و