دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 110

مخیریق در آن هنگام که به جنگ بیرون می شد وصیت کرد که اگر کشته شدم ، آنچه دارم به محمد(ص ) تعلق خواهد داشت (427).

اموال مخیریق شامل هفت بوستان و زمینهایی مزروعی به نامهای الاعواف ، الصافیه ،

الدلال المیثب ، برقه ، حسنی ، و مشربه ام ابراهیم بود که ماریه (428)، کنیز رسول خدا(ص )، در آنجا منزل اختیار کرده بود شرح این مناطق هفتگانه محصور، در کتابهای وفاء، احکام السلطانیه ماوردی و ابویعلی و الاکتفاء آمده است (429).

سمهودی از واقدی روایت می کند که رسول خدا(ص ) در سال هفتم هجرت ، شش بوستان اعواف ، برقه ، میثب ، دلال ، حسنی ، و مشربه ام ابراهیم را وقف فرموده است (430).

2. زمینهایی که انصار به پیغمبر(ص ) بخشیدند

از ابن عباس روایت شده است که گفت چون رسول خدا(ص ) قدم به مدینه نهاد، انصار تمام زمینهایی را که بر آنها آب مسلط نمی شد در اختیار وی نهادند، تا هر طور که خود می خواهد از آنها استفاده کند (431).

3. سرزمین بنی نضیر

هنگامی که قوم یهود وارد مدینه شدند، بنی نضیر در بطحان عالیه ، و بنو قریظه در مهزور فرود آمدند. این دو منطقه دشتی پست و بدون سنگلاخ بود و آب گوارایی آن را مشروب می ساخت (432) و آنگاه که خداوند این سرزمین را به پیامبرش بخشید، عمر به حضرتش گفت : آیا خمس آن را به خود اختصاص نمی دهی و بقیه را بین مسلمانان قسمت نمی کنی ؟ پیغمبر(ص ) فرمود: چیزی را که خداوند، به موجب این آیه : ما اءفاء الله علی رسوله ... تنها مخصوص من گردانیده ، همچون سهمان میان مسلمانان قسمت نمی کنم (433).

دانشمندان سیره (434) و حدیث (435) و تفسیر (436) همگی متفقند که سرزمین بنی نضیر (437) خالصه رسول خدا(ص ) و ویژه آن حضرت بوده و حضرتش همچون صاحب ملکی که در املاک خود تصرف می کند، در آن دخل و تصرف می کند، در آن دخل و تصرف می فرموده است . از محصول آنجا به اهل بیت خود می داده و برای کسانی هم مستمری تعیین کرده بود و از آن به هر کس و هر اندازه که خود می خواست می بخشید و عطا می کرد.

رسول خدا(ص ) بخشی از اراضی آنجا را در سال چهارم هجرت به ابوبکر و عبدالرحمان بن عوف و ابو دجانه ، سماک