نشسته بود، وی را از پای درآورند، که وحی بر آن حضرت نازل شد و پرده از نیرنگ ایشان برگرفت . پس رسول خدا(ص ) با شتاب از آنجا بیرون آمد و چنان نمود که کاری فوری دارد و یکراست به مدینه رفت . و چون مراجعتش به طول انجامید، اصحاب از بازگشت او ناامید شده برخاستند و در مدینه خود را به آن حضرت رسانیدند. آنگاه رسول خدا(ص ) کسی را نزد ایشان فرستاد و آنان را از نیرنگی که در مقام به کار بردن آن بودند آگاه فرمود، و فرمان داد تا همگی از مدینه کوچ کرده کسی از ایشان در جوار حضرتش باقی نماند.
بنی نضیر زیر بار نرفته در دژ خود متحصن شده در به روی خود بستند. سپاه اسلام پانزده روز ایشان را در محاصره گرفت تا اینکه ناگزیر شدند سر بر فرمان حضرتش فرود آورند. به این ترتیب که تنها اجازه یافتند یک بار شتر اسباب و لوازم زندگانی را، آن هم به غیر از آلات جنگی ، با خویشتن برگیرند.
بدین سان طایفه مزبور با ششصد بار شتر از قلعه خارج و به سوی خیبر و دیگر جاها کوچ کردند، و خداوند، آنچه را که از سلاح بسیار و زمینها و نخلستانها، بر جای گذاشته بودند، به پیامبرش رسول خدا(ص ) اختصاص داد. پس عمر روی به رسول خدا(ص ) کرد و گفت :
آیا خمس این غنایم را برنمی گیری و باقی را میان مسلمانان قسمت نمی نمایی ؟ پیامبر فرمود: چیزی را که خداوند تنها ویژه من ساخته است و مسلمانان را از آن محروم داشته ، به
موجب ما اءفاء الله علی رسوله قسمت نمی کنم .
واقدی و دیگران می نویسند:
رسول خدا(ص ) از اموالی که از بنی نضیر به دست آورده و ویژه خودش بود، بر خانواده اش انفاق می فرمود. و به هر کس که می خواست از آن اموال می بخشید و به آن کس که مایل نبود چیزی نمی داد. و اداره امور اموال بنی نضیر را به ابو رافع (279)، آزاد کرده خویش ، سپرد (280).
4.الصفی
الصفی که به صفایا جمع بسته می شود، در دوره جاهلیت به اموالی گفته می شد که فرمانروا از اموال به دست آمده دشمن پیش از تقسیم به خود اختصاص می داد. اما در شرع اسلامی به اموال منقول و غیر منقول ، از اراضی و اموال و خانه و اثاث گفته می شود که به غیر از سهم پیغمبر از خمس ، خالصه شخص آن حضرت بوده ، به بقیه مسلمانان تعلق ندارد (281).
ابوداود در سننش (282) از قول عمر آورده که او گفته است :