دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 70

الف - پیامبر خدا(ص ) را سه خالصه بود: بنی نضیر و خیبر و فدک ...

ب - و در حدیثی دیگر گفته است : خداوند ویژگی ای را به پیامبرش اختصاص داده که هیچکس را چنین ویژگی مرحمت نکرده . و فرموده است : فما اءوجفتم علیه من خیل ولا رکاب ولکن الله یسلط رسله علی من یشاء والله علی کل شی ء قدیر .

یعنی آنچه را که شما - مسلمانان - پای در رکاب نکرده بر آن اسبی نتاخته اید، اما خداوند فرستادگانش را بر هر کس که بخواهد پیروز گرداند، و

خداوند بر هر چیز تواناست (283). و خدا بود که اموال بنی نضیر را به پیامبرش اختصاص داد...

ج - و در حدیثی دیگر بعد از ذکر آیه گذشته گفته است :

اینها یعنی شرکهای عربی فدک و فلان جا و فلان جا خالصه پیغمبر خدا(ص ) است .

ابوداود از قول زهری آورده که او گفته است :

رسول خدا(ص ) در حالی که دیگر شهرکها را در محاصره خود داشت ، با اهالی فدک ، که به حضرتش پیشنهاد صلح داده بودند، مصالحه کرد و گفت بنا به فرموده خداوند که فما اءوجفتم علیه من خیل و لا رکاب ، و اینکه مسلمانان برای تصرف آنجا اسبی را برنجهانیده و شتری را نتازانده ، بدون جنگ و خونریزی به تصرف آمده بوده ، فدک خالصه رسول خدا(ص ) به حساب آمد، همان گونه که اموال بنی نضیر خالصه پیامبر خدا بود، که آن هم بدون جنگ و از راه صلح به دست آمده بود.

با توجه به آنچه گفتیم معلوم می شود که پژوهشگری چون ابن اثیر در کتاب نهایه اللغه در واژه صفا دستخوش اشتباه شده که می نویسد:

الصفی چیزی است که فرمانده سپاه از غنیمت به دست آمده پیش از تقسیم آن برای خود بر می گزیند که به ((آن صفیه می گویند و جمع آن صفایا است . و گواه بر آن سخن عایشه است که می گوید صفیه (رض ) در شمار خالصه پیغمبر(ص ) بوده است . یعنی صفیه دختر حیی را که از جمله غنایم خیبر به حساب می آمد، پیغمبر برای خود برگزید و خالصه او گردید. او می گوید: ذکر