دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 95

خود، یا همپیمان با ایشان یورش برده ، دارایی ایشان را به هر صورت که شده و پیش آید به یغما ببرند؛ و آن موقع هر فرد ایشان آنچه را که از سلب و نهب و چپاول خود به دست آورده اند، بجز یک چهارم آن که حق ویژه رئیس قبیله می باشد، تصاحب نمایند. در اسلام این چنین نیست تا پیغمبر(ص ) بتواند از ایشان به جای یک چهارم ، خمس غنایم جنگی را مطالبه نماید؛ بلکه هیچ فرد مسلمان یا گروه اسلامی این حق را ندارد که از پیش خود علیه غیر مسلمان اعلان جنگ بدهد و هر طور که دلش می خواهد و پیش آید دست به غارت و چپاول اموال ایشان بزند. زیرا:

اولا تنها حاکم اسلامی چنین حقی را دارد، آن هم بر وفق مقررات و قوانین اسلامی ، و هر فرد مسلمان هم ملزم است که دستوراتش را اجرا نماید.

ثانیا تنها فرمانروای اسلامی یا نماینده او می باید پس از فتح و پیروزی ، تمام ، غنایم جنگی را تصرف کند. لذا هیچیک از سپاهیان ، بجز لباس و جنگ افزار حریف جنگی خود را مالک نمی گردد و به چیز دیگر حقی نخواهد داشت .

رزم آوران پس از پیروزی بر دشمن ، آنچه را به دست آورده اند باید به نزد فرمانروا یا نماینده او ببرند، و گرنه اموالی را که به دست آورده اند، دزدی پنهانی و کش رفتن دور از چشم دیگران است و ننگ و رسوایی و وزر و وبال آن در روز قیامت گریبانگیر آنان خواهد شد و به آتش جهنم گرفتار می شوند.

این حاکم

اسلامی است که پس از برداشت خمس ، سهم هر پیاده و سوار را معین می کند، و اندکی هم برای بانوان مقرر می نماید، و گاهی غائبان در جنگ را هم در غنیمت سهیم می کند، و چند برابر سهم مومن مجاهد به مؤ لفه قلوب می پردازد.

اگر اعلان جنگ و بیرون کشیدن خمس غنایم جنگی در زمان پیامبر خدا(ص ) از وظایف شخص آن حضرت در این امت بوده است ، پس خواستن خمس از مردم و تاءکیدش درباره پرداخت آن در نامه ای پشت سر نامه دیگر، و پیمان نامه ای به دنبال پیمان نامه دیگر، چه معنایی می تواند داشته باشد هر گاه که خمس در آن نامه ها و پیمان نامه ها به منزله صدقه واجب در اموال مخاطبین آنها نبوده ، و ارتباطی هم با غنایم جنگی نداشته است ؟

بنابراین ناگزیر باید گفت که لفظ غنائم و مغنم در آن نامه ها و پیمان نامه ها در معنای لغوی آنها که دستیابی به چیزی بدون مشقت است آمده ، و یا در معنای شرعی آنها که آنچه از طریق جنگ و یا غیر آن به دست آید.

در اینجا آنچه را در تفسیر واژه غنیمت در ابتدای بحث آورده ایم ، اضافه می کنیم که لفظ غنیمت پس از تدوین لغت نامه ها به عنوان یک حقیقت در غنایم جنگی در جامعه اسلامی پذیرفته شده است و نه پیش از آن . و این درست نیست که آنچه را در حدیث پیامبر خدا(ص ) آمده است ، بر چیز دیگری که پس از گذشت تقریبا دو قرن از آن

حضرت در میان مردم شایع و متعارف شده است ، حمل نماییم .