دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 104

یعنی پس شما و یارانتان فکرهایتان را روی هم بریزید تا چیزی بر شما پوشیده نماند. آنگاه بر من بتازید و مرا مهلت ندهید که ولی و سرپرست من خدایی است که قرآن را نازل فرموده و او نیکان را سرپرستی نماید. (169)

چون امام این آیات را تلاوت کرد و صدایش را اهل حرم شنیدند، خواهرانش خروش برآوردند و گریستند و به همراه ایشان ، دخترانش نیز صدا به گریه بلند کردند.

پس امام ، برادرش (عباس ) و فرزندش (علی ) را بخواند و به ایشان فرمود: بروید و اینان را خاموش کنید که به جان خودم سوگند بعدها بسیار خواهند گریست !

همین که بانوان حرم خاموش شدند، امام بار دیگر آغاز سخن کرد و حمد

و سپاس خدای را به نحوی شایسته به جا آورد و بر محمد - صلی الله علیه و آله - و فرشتگان و پیامبران خدا درود فرستاد، و تا آنجا که توانست در مدح و ستایش آنان سخن گفت ؛ به طوری که راوی می گوید: به خدا سوگند که نه پیش و نه پس از وی هیچ سخنوری را ندیدم که در سخنوری رساتر و شیواتر از حسین (ع ) سخن گفته باشد. امام پس از حمد و ستایش خدا فرمود:

اما بعد، ای مردم ! به دودمان من بنگرید و به بینید که من کیستم .

آن وقت به خویشتن خویش مراجعه کنید و ببینید آیا ریختن خون و پایمال کردن حرمت من بر شما رواست ؟!

آیا من پسر دختر پیغمبر شما و فرزند پسرعمو و وصی آن حضرت نیستم ؟

آیا من فرزند آن کسی نیستم که نخستین کسی بود که به خدا ایمان آورد و رسالت پیامبرش را، و آنچه را که آن حضرت آورده بود تصدیق کرده است ؟

آیا حمزه سیدالشهداء، عموی پدرم ، و جعفر طیار، که با دو بال در بهشت پرواز می کند، عموی من نیستند؟