دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 113

امام پاسخ داد: دروغ گفتی ، بلکه من به نزد خدای بخشنده و شفیع و مطاع می روم .

تو کیستی ؟ ابن حوزه پاسخ داد: من پسر حوزه هستم . پس امام دستهایش را آن قدر بالا کرد که سفیدی زیر بغلش آشکار گردید و آنگاه گفت : خداوندا! او را به آتش درانداز. ابن حوزه از این سخن به خشم آمد و

رفت که اسب خود را به سوی امام بجهاند و بر او بتازد که واژگون شد و یک پایش در رکاب گیر کرد و اسب رم کرد و او را به هر سو می کشید تا سرانجام پایش از ناحیه ران قطع گردید و همچنان در رکاب باقی و جسم بی جان و درهم کوبیده اش بر زمین افتاد.

راوی می گوید: چون مسروق چنان دید، پشت به سواران کرد و بازگشت و چون من علت این تغییر عقیده ناگهانی را از او پرسیدم ، گفت : من از این خانواده چیزی را چشم خود دیدم که هرگز با آنها جنگ نخواهم کرد. (175)

یورش سپاهیان خلافت به اردوگاه امام

طبری از قول حمید بن مسلم در تاریخ خود می نویسد

طبری از قول حمید بن مسلم در تاریخ خود می نویسد: ابن سعد فرمان حمله به قوای امام را صادر کرد و بانگ برآورد: ای زوید (176) پرچم را پیش آر! زوید پرچم را پیش برد. آن وقت خود تیری در چله کمان نهاد و آن را به جانب امام رها کرد و گفت : گواه باشید که من نخستین هستم که به جانب حسین (ع ) تیر انداخته ام ! و بنا به روایت مقریزی در تاریخش : نزد امیر (عبیدالله زیاد) گواهی دهید که من نخستین تیرانداز بوده ام !

طبری و شیخ مفید آورده اند پس از اینکه عمر سعد با تیرانداختن خود آغاز جنگ با امام را اعلام کرد، کوفیان تیراندازی را شروع کردند و سپس به جنگ تن به تن پرداختند. به این ترتیب که : یسار (آزاد کرده زیاد بن ابیه ) و سالم (آزاد کرده عبیدالله زیاد) پیش تاختند و بانگ برآوردند و مبارز خواستند. در

پاسخ آنان حبیب بن مظاهر و بریر بن حضیر برخاستند تا به پیکار با ایشان قدم به میدان بگذارند، اما امام آن دو را به امر به نشستن فرمود. پس عبدالله بن عمیر الکلبی ، از قبیله بنی علیم ، از امام اجازه خواست تا به پیکار ایشان بشتابد.

داستان پیوستن عبدالله عمیر و همسرش ام وهب به اردوی امام این بود که عبدالله متوجه شد که در نخیله پادگانی برای اعزام سپاه برای جنگ تدارک کرده اند.