دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 163

هذا حسین کالاسیر المرتهن

بین اناس لا سقوا صوب المزن

او جنگید تا سرانجام به دست هانی بن شبیب حضرمی از پای درآمد و به شهادت رسید. (205)

2. شهادت قاسم بن الحسن

پس از وی برادرش قاسم ، که نوجوانی بود که هنوز به سن بلوغ نرسیده بود، آماده میدان گردید.

چون چشم امام به وی افتاد، او را در آغوش کشید. عمو و برادرزاده هر دو بسختی گریستند. و چون قاسم اجازه میدان خواست ، امام موافقت نکرد؛ ولی قاسم دست بردار نبود و آن قدر دست و پاهای عمویش حسین (ع ) را بوسید و موافقتش را به رفتن به میدان تقاضا کرد تا ناگزیر امام به او اجازه داد.

قاسم رو به میدان نهاد، در حالی که هنوز اشک بر گونه هایش می غلتید. (206) او در نبرد با کوفیان تنها پیراهنی بر تن و شلوار و نعلینی در پای داشت . از زیبایی رخسار، گویی پاره ای از ماه تابان بود پیش می آمد و می گفت :

انی اءنا القاسم من نسل علی

نحن و بیت الله اءولی بالنبی

من شمر ذی الجوشن اءو ابن الدعی (207)