دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 260

کوبید و زیر فشار گذاشت . راه و رود خوراکی و آذوقه را بر او بسته بود تا اینکه به گرسنگی افتادند و آب آشامیدنی ایشان تنها از زمزم بود و محل تجمعشان در آنجا، و همچنان سنگ منجنیق بود که در کعبه فرود می آمد. (319)

ابن کثیر می گوید حجاج با پنج دستگاه منجنیق که با خود داشت ، از هر سو کعبه را زیر سنگ باران خود گرفته بود. او سپس سخن ذهبی را تکرار کرده است . (320)

به آتش کشیده شدن کعبه و نزول صاعقه

در تاریخ خمیس آمده است : حجاج کعبه را با سنگ و آتش زیر ضربات خود گرفت ، تا اینکه آتش به پرده کعبه افتاد و شعله از هر سو زبانه کشید. در این هنگام ابری از سوی جده نمایان گشت که با رعد و برق پیش می آمد، تا اینکه بالای کعبه و محدوده مطاف آن قرار گرفت و بسختی بارید. سرانجام آب از ناودان سرازیر شد و آتش خاموش گشت . پس از آن به جانب کوه ابوقبیس رفت و برقی شدید از آن برجهید و منجنیق را چون کوره در خود بگداخت و چهار مرد خدمه آن را هم به آتش کشید و بکشت .

چون حجاج چنان دید، بانگ برداشت : از این پیشامد نگران و مضطرب نشوید که اینجا سرزمین رعد و برق است ! ناگاه برقی دیگر بجست و منجنیق دیگر را با چهل تن پاک بسوزانید. (321)

ذهبی می گوید حجاج پشت سر هم به یارانش بانگ می زد: ای مردم شام ! خدای را، خدای را در اطاعت و فرمانبرداری - از خلیفه - در نظر بگیرید! (322)

طبری

و دیگران از قول یوسف بن ماهک آورده اند که گفت : من خود می دیدم که منجنیق مشغول سنگ پرانی بود که آسمان به خروش آمد و برقی برجست . و صدای غرش آن ، خروش بمبهای سنگی را که بر کعبه فرو می ریخت تحت الشعاع خود قرار داد. این پیشامد در نظر شامیان سخت بزرگ آمد و آنها نیز دست از کار بداشتند. چون حجاج چنان دید، دامان قبای خود به کمر زد و به تن خود خم می شد و سنگها را در بازوی منجنیق قرار می داد و فرمان می داد که پرتاب کنند، و خود نیز با ایشان به سنگ باران کردن پرداخت .

راوی می گوید: صبحگاهان بار دیگر برقی برجهید و دو از ده تن از یاران حجاج را بکشت که شامیان به وحشت افتاده آثار شکست در روحیه آنها پدید آمد.

حجاج خطاب به ایشان گفت : ای مردم شام ! نگران نباشید، من خود اهل تهامه و اهل این دیار هستم و این صاعقه ها، صاعقه های تهامه است و فتح و پیروزی دروازه خود را به روی شما گشوده است . شادمان باشید که آنها هم دیروز گرفتار صاعقه گردیه ، مانند شما به صدمات آن مبتلا شده اند و عده ای از یاران ابن زبیر نیز بر اثر آن کشته شده اند. نمی بینید که آنها هم به بلا گرفتار آمده اند، با این تفاوت که شما بر سر فرمانبرداری خود هستید و آنها بر سر خلاف و نافرمانی . (323)