دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 28

- همین را؟! حسین را؟ فرمود:

- آری . و از خاکش ، خاک سرخرنگ گورش را هم برایم آورده است .

حاکم در ذیل این حدیث می نویسد: طبق ضابطه ای

که شیخین نهاده اند، این حدیث صحیح است ، اما خود ایشان آن را نیاورده اند! (32)

5 . و در مقتل خوارزمی آمده است

حسین (ع ) یک ساله شده بود که دوازده فرشته سرخ روی با بالهای گسترده بر پیامبر فرود آمدند و گفتند: ای محمد! آنچه را بر هابیل از برادرش قابیل رسیده ، بر این فرزندت خواهد رسید و او همان اجر و پاداش هابیل را خواهد برد، و کشنده اش نیز همان گناه قابیل را بر دوش خواهد کشید.

در آن روز تمام فرشته های آسمان به تسلیت به خدمت پیغمبر خدا (ص ) رسیدند و حضرتش را در شهادت فرزندزاده اش حسین تعزیت گفتند و مزد و پاداش او را در این فداکاری برشمردند و سرانجام خاک محل شهادتش را به پیامبر خدا (ص ) عرضه داشتند و رسول خدا (ص ) فرمود: بارخدایا! خوارکننده او را خوارگردان و کشندگانش را به سختی فروگیر و به آرزوهایشان مرسان .

و چون دو سال تمام از ولادت حسین (ع ) بگذشت ، رسول خدا (ص ) از مدینه به قصد مسافرت بیرون شد. در میان راه ، در جایی بایستاد و استرجاع کرد (33) و چشمهایش از اشک لبریز شد. چون سبب آن حالت را از او پرسیدند، فرمود:

این جبرئیل است که مرا از سرزمینی که در کنار فرات قرار دارد و کربلا نامیده می شود خبر می دهد که در آنجا فرزندم حسین ، پسر فاطمه ، کشته خواهد شد! پرسیدند: ای پیامبر خدا! چه کسی او را می کشد؟ فرمود: مردی به نام یزید که خداوند برکتش را از وجود او بردارد. مثل این است که دارم می

بینم جای به خاک افتادن و مدفنش را، و می بینم که سر او را به رسم هدیه برای او می برند. در حالی که به خدا سوگند هیچکس شادمانه به سر بریده فرزندم حسین نمی نگرد، مگر اینکه خداوند در میان دل و زبان او جدایی خواهد انداخت . یعنی اگر به زبان مسلمان باشد، در دل کافر خواهد بود.