دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 308

می گویداین شنیده ها و یا روایتهای من است . و به او نمی گوید: آن را از قول من روایت کن ، و یا به تو اجازه دادم که آن را از من روایت کنی .

گرچه برخی از اساتید حدیث اجازه روایت را در چنین حالتی داده اند، درست تر این است که شاگرد مجاز نیست که آن را روایت کند. و اگر روایت کرد، باید بگوید: حدثنا فلان مناوله ، او اخبرنا مناوله . و لفظ مناوله را باید به کار برد و تنها به ذکر حدثنا و اخبرنا بسنده نکند تا با سماع و قرائت اشتباه نشود.

4 - کتابت ، نوشتن

آن در صورتی است که استاد محدث برای شخص غائب و یا حاضری به خط خود حدیثی را بنویسد، و یا به شخص مورد اطمینان و ثقه اش اجازه دهد تا برای او بنویسد. و آن بر دو قسم است :

الف . چنین نوشته ای همراه با اجازه باشد که او می نویسد: اجزت لک ما کتبته لک ، یا: کتبت به الیک ) و همانند آن ، که مفهوم اجازه را برساند. این نوع در صحت و قوت همانند مناوله همراه با اجازه است .

ب . بدون اجازه ، که در مجاز بودن و یا نبودن روایت آن اختلاف است .

5 - اجازه

اجازه عبارت است از اذن دادن و موافقت داشتن . مثل اینکه استاد محدث می گوید: اجزتک روایه کذا، یا: الکتاب الفلانی ، یا روایه مسموعاتی ، یا: اشتمل علیه فهرستی هذا، که البته چنین اجازه ای شامل حدیث یا احادیثی که خود استاد آن را دریافت نکرده نمی

شود.

آن کس که از استاد محدث اجازه گرفته ، مجاز است تا همان اجازه را به طالب دیگر بدهد و بگوید: اجزت لک روایه ما اجیزلی ورایته . یعنی آنچه را که به من اجازه روایت آن داده شد، به تو اجازه می دهم تا آن را روایت کنی .