دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 343

طور که گفتیم ، نتیجه انتشار اجتهادهای خلفا، که در راستای سیاستشان صادر شده بود، این شد که احکام اسلامی را که پیامبر خدا (ص ) آورده بود، بر مسلمانان پوشیده ماند و به دست فراموشی سپرده شد، و احکامی که زاییده اجتهاد خلفا به شهرت رسید و جایگزین آنها گشته ، به نام احکام اسلامی در تمام سرزمینهای اسلام ، از یمن گرفته تا حجاز و شام و عراق و دورترین نقطه از سرزمین ایران و مصر و زوایای افریقا انتشار یافت و اگر احیانا حکمی را که رسول خدا (ص ) صادر فرموده بود شناخته می شد، و آن حکم مخالف فرمان خلیفه بود، آن مسلمانان چنان پذیرفته بودند که باید در برابر فرمان خلیفه ، حکم خدا و پیغمبر کنار گذاشته شود! و دیدیم که آن سپاهی شامی در سنگباران کعبه به وسیله منجنیق می گفت : حرمت خانه خدا و فرمانبرداری از خلیفه در کنار هم قرار گرفتند، و فرمانبرداری از خلیفه بر رعایت حرمت کعبه غالب آمده است ! و حجاج بن یوسف در میان ایشان بانگ برداشت :

ای مردم شام ! خدای را، خدای را در فرمانبرداری از خلیفه در نظر داشته باشید.

اینان اگر پای فرمانبرداری از خلیفه در میان نبود، هرگز گرد چنان گناهان کبیره ای نمی گشتند.

مگر نه اینکه حصین بن نمیر که فرماندهی آن جنگ را بر عهده داشت ، از خدا می ترسید که نکند کبوتر حرم زیر دست و پای اسبش برود و او از آن غافل باشد!!

شمر بن ذی الجوشن نیز در کشتن امام حسین (ع ) همین عقیده را داشته است .

ذهبی می گوید:

شمر بن ذی الجوشن سپیده دمان از جای بر می خاست و نماز می گزارد.

سپس می نشست تا صبح صادق بدمد. آنگاه می خاست و نماز صبح را به جای می آورد و در دعایش از خداوند عفو و بخشش آرزو می کرد!! به او گفتند:

خداوند چگونه تو را می آمرزد، در حالی که به جنگ فرزند پیامبر خدا (ص ) برخاستی و او را کشتی ؟! شمر گفت : وای بر تو! من چه می توانستم بکنم ؟ زیرا که این فرمانروایان ما، ما را به انجام کاری فرمان دادند، و ما هم فرمان بردیم . اگر با آنها مخالف می کردیم ، از حیوان هم کمتر بودیم !

کعب بن جابر از کسانی بود که که در کربلا به جنگ با امام حسین (ع ) برخاسته بود.