دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 347

و سلم لمن سالمتم . (458) یعنی می جنگم با آن کس که بجنگید، و آشتیم با آن کس که با او در حال صلح و صفا باشید و در روایتی دیگر آمده است : می جنگم با آن کس که با شما بجنگد، و آشتیم با آن کس که با شما در حال صلح و آشتی باشد. (459)

و حضرتش دست حسن و حسین را در دست گرفته فرمود: من احبنی و اءحب هذین ، و اءباهما، و اءمهما، کان معی فی درجتی یوم القیامه (460)

یعنی هر کس که مرا و این دو را، و پدر و مادر آنها را دوست بدارد، در روز قیامت در بهشت همراه و همنشین من خواهد بود.

و نیز می فرمود: الحسن و الحسین ریحانتای من الدنیا. یعنی حسن و حسین دو گل خوشبوی دنیای منند. (461)

و نیز می فرمود: اءلا اخبرکم بخیر الناس جدا و جده ، الا اءخبرکم بخیر الناس عما و عمه ، الا اءخبرکم بخیر الناس خالا و خاله ، اءلا اخبرکم بخیر الناس اءبا و اءما؟ الحسن و الحسین یعنی به شما بگویم که بهترین مردم از نظر جد و جده ، عمو و عمه ، خاله و دایی ، پدر و مادر چه کسی می باشد؟ حسن و حسین چنین ویژگیهایی را دارا هستند. (462)

و حضرتش درباره حسن و حسین (ع ) می فرمود: هذان ابنای و ابنا ابنتی ، اللهم انی احبهما، فاحبهما، و اءحب من یحبهما (463)

یعنی این دو پسران من و پسرهای دختر منند، بارخدایا من این دو را دوست دارم ، تو هم دوستشان بدار، و دوستدار و دوستدارشان

را نیز دوست دارم ، تو هم دوستشان بدار، و دوستدار و دوستدارشان را نیز دوست بدار. و می فرمود: من اءحب الحسن و الحسین ، فقد اءحبنی ، و من اءبغضهما فقد اءبغضنی (464) یعنی هر کس که حسن و حسین را دوست داشته باشد مرا دوست داشته است . هر کس ایشان را دشمن داشته باشد با من دشمنی کرده است . و می فرمود: کل بنی آدم ینتمون الی عصبتهم الا ولد فاطمه ، فانی اءنا اءبوهم و اءنا عصبتهم (465) یعنی هر کسی به ریشه پدری خود بستگی دارد، مگر فرزندان فاطمه ، که من پدر آنها بوده و ریشه ایشانم .

حضرتش در مسجد نماز می گزارد، و چون به سجده می رفت حسن و حسین بر پشتش سوار می شدند، و چون سر بر می داشت آن دو را آرام بر زمین می نهاد، و چون بار دیگر به سجده می رفت حسن و حسین نیز حرکت از سر می گرفتند... . (466)

روزی رسول خدا در مسجد و بر روی منبر سخن می گفت ، در آن هنگام حسن و حسین در حالی که دامنهاشان به پایشان می پیچید و مرتب سکندری خورده و به رو می افتادند، وارد مسجد شدند، پیامبر خدا (ص ) از منبر فرود آمد، و هر دو را در آغوش گرفت و روبروی خود بنشانید و... (467)