دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 348

خدا و پیامبرش امت اسلامی را در آیات قرآنی و احادیثی که گذشت از پیش آماده ساخته بودند تا پس از پیامبر خدا (ص ) ایشان در خانواده و اهل بیت او به دیده اجلال و بزرگواری و دوستی

و ولایت بنگرند، و حق مقام و منزلت آنها را که در آیات دیگری ، همچون آیه خمس ، هل اتی ، و وآت ذی القربی ... و احادیث رسول خدا (ص ) که در تفسیر این آیات آمده نگه دارند. (468)

در این میان امام حسین (ع ) به علت اینکه خداوند پیامبرش را از شهادت او در همان روز ولادتش و بعد از آن ، آگاه ساخته و پیغمبر، امتش را به وقوع چنین رویدادی ، بارها و در مواقع مختلف باخبر کرده بود، از بلندآوازگی ویژه ای برخوردار بوده است . (469)

علاوه بر آن ، روش امیرالمؤ منین علی (ع ) پس از پیامبر خدا (ص ) در همان مورد نیز چنین بود. مانند روایتش از پیامبر خدا (ص ) در مسیرش به سوی صفین و غیر آن درباره شهادت امام حسین (ع )، و یا سخنش در یکی از روزهای جنگ صفین که فرمود: من نگران جان حسن و حسین هستم ، که نکند با کشته شدن ایشان نسل رسول خدا (ص ) منقطع گردد. (470)

به این ترتیب امت اسلامی به دوستی امام حسین (ع ) و بزرگی مقام و منزلت او هدایت شد، علاوه بر اینکه روایاتی از پیامبر خدا (ص ) نزد برخی از اشخاص وجود داشت که آشکارا گویای امامت ائمه دوازده گانه بود، و اینکه این امامان همگی حاملان اسلامند، و امام حسین (ع ) سومین آنهاست .

در هر صورت ، امام حسین (ع ) تنها شخصیتی بود که در آن روزگار دوستی و محبت مسلمانان را از جدش پیامبر خدا (ص ) به ارث برده بود.

از این

رو مسلمانان در آن عصر خواهان بیعت به خلافت با او بودند تا بر اثر آن ، امام بعد از معاویه رسما و شرعا خلیفه شده مقام خلافت را با همه ویژگیهایش به دست آورد. و اگر چنین فرصتی دست می داد، با بیعت مسلمانان امام حسین (ع ) به خلافت می رسید، دیگر نمی توانست احکام اسلامی را که بر اثر اجتهادهای خلفای پیش از خودش دگرگون شده بود به پایگاه اصلیش بازگرداند؛ همچنان که پدرش امیرالمؤ منین علی (ع ) نیز توانست در مورد اجتهادهای خلفای سه گانه پیش از خودش کاری از پیش ببرد! (471)

اگر با امام حسین (ع ) بیعت به عمل می آمد، آن حضرت ناگزیر می شد که علاوه بر پذیرش تمام اجتهادهای خلفا پیشین ، اجتهادها و من درآوریهای معاویه ، از آنجمله لعن و دشنام بر پدرش امیرالمؤ منین (ع ) را بر منابر مسلمانان تایید نماید!

اما چون مسلمانان را توفیق بیعت با او دست نداد، وضع حضرتش در میان اشان همانند احترام و موقعیت حرمین شریفین مکه و مدینه گردید که در دل ایشان از احترام و منزلت والایی برخوردار بود. اما شوگمندانه آنها این احترام و منزلت را نادیده گرفته ، آن را در راه اطاعت کورکورانه و فرمانبرداری از خلیفه پایمال نمودند و سخن فرزدق شاعر در این مورد چه درست از کار درآمد که گفته بود: