دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 354

دلیل ما در این مورد مطلبی است که در نامه آن حضرت بنی هاشم آمده که می فرماید: هر کس که به من بپیوندد، به آغوش شهادت شتافته و آنکه تخلف کند، پیروزی نبیند.

امام در این نامه تصریح کرده است راه او شهادت ، و سرانجامش فتح و پیروزی است .

سخنان دیگر امام و کارهایش در این قیام همین معنی را می رسانند. و همه آنها محتوای همین شعار، و هدفی را که در پیش گرفته بود آشکار می ساخت .

حضرتش زمانی که مردم

را فرا می خواند و از آنها کمک می طلبید، از آنها می خواست تا با چشمی باز و بصیرتی کامل هدف او را تعقیب کنند. مانند داستان زهیر بن القین .

چه ، آنگاه که امام وی را فرا خواند، او با اکراه به دیدار امام رفت . اما به گفته راوی دیری نپایید که شادمان و با چهره ای از خوشحالی برافروخته بازگشت و دستور داد تا خیمه و خرگاهش را به کاروان امام حسین (ع ) منتقل ساختند و سپس به زنش گفت :

تو آزاد و رهایی ! به خاندانت بازگرد من نمی خواهم بخاطر من بجز خیر و خوبی آسیبی به تو برسد. آنگاه به یارانش گفت : هر کدام از شما که خواستار شهادت است با من بیاید، وگرنه این آخرین دیدار ماست .

زهیر به هنگام بازگشت به موطنش و پیش از اینکه به اردوی امام بپیوندد، از خبر شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه ، و پیمانشکنی کوفیان و رویگردانیشان از یاری امام آگاه شده بود. اما پس از دیدارش با حسین (ع ) همراهانش را از داستانی که در نبرد بلنجر از سلمان باهلی صحابی شنیده ، و او را به درک چنین روزی مژده داده بود آگاه ساخت . پس دانا و مصمم در یاری امام قدم برداشت .

امام (ع ) چنین یارانی را می طلبید و آنهایی را که به امید فرمانروایی امام به جمع او پیوسته بودند از خود می راند.

امام (ع ) مسیر و هدفش و قصد و منظورش را از این حرکت منزل به منزل بر زبان می آورد؛ کما اینکه در