دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 358

ممکن است این توهم پیش آید که : علت حرکت امام به سوی عراق ، و پس از شنیدن خبر کشته شدن مسلم و هانی ، سخنان فرزندان عقیل باشد که به او گفتند: ما قدم از قدم بر نمی داریم مگر هنگامی که انتقام خودمان را گرفته باشیم و یا خونمان در این راه ریخته شود. و امام (ع ) به همین جهت ، خود و همراهانش را به کشتن داده است !

براستی که چنین قضاوتی درست نیست . هر کس را که بارقه ای از عقل و تفکر باشد روا نیست تا چنین مطلبی را بر زبان آورد. بلکه درست اینست که گفته شود: برای امام (ع ) چه فرقی می کرد که به عراق برود یا دیاری دیگر.

حضرتش سرنوشت خود را که کشته شدن بر اثر خود داریش از بیعت با یزید بود، انتظار می کشید.

اما بر او واجب بود که با مردم عراق حجت خود را تمام کند، حجتی که تا آنروز بانجام نرسیده بوده . و این وظیفه با خطبه های مکرر او و اصحابش ، از زمان روبرو شدن با حر تا روز

عاشورا به انجام رسید.

پس بر امام (ع ) لازم بود که پس از آگاهی از کشته شدن مسلم بن عقیل و هانی بن عروه ، بدون روی گردانیدن از مسیری که در پیش گرفته ، و یا عزیمت به سرزمین و دیاری دیگر به کربلا روی آورد.

امام (ع ) حجت خود را بر کوفیان و دیگر همعصرانش ، که از حرکت و قیام و اعتراضش علیه طاغوتی چون یزید بن معاویه آگاه شده ، آوازه و طنینش همه جا پیچیده ، و تا قیامت نیز همچنان پرآوازه خواهد بود، تمام کرد. زیرا که حضرتش تنها به خودداری از بیعت با یزید بسنده نکرد، و در خانه خود آرام نگرفت تا بر اثر سر پیچی از چنان بیعتی در آنجا کشته شود، و از این شهادت ، خود و جامعه اسلامی طرفی نبندد و خونش به هدر رود، و گردانندگان و بلندگوهای دستگاه خلافت حقیقت امر را به مردم بپوشانند، بلکه بر عکس قیامی آنچنانی که خبرش در همه جا پخش گردید و موقعیت حضرتش و موضعگیری او در برابر خلافت یزید و یزیدیان بخوبی آشکار شد، که شرح مفصل آن بیاید.

حکمتی که امام (ع ) در قیامش به کار برد

امام (ع ) در مدینه از بیعت با خلیفه سرباز زد

امام (ع ) در مدینه از بیعت با خلیفه ای سرباز زد که حکومتش به وسیله بیعت مسلمانان با او صورت مشروعیت به خود گرفته بود، و در این راه آنقدر در برابر گردانندگان دستگاه خلافت ایستادگی کرد تا اینکه همگان بر کار و هدف حضرتش آگاه شدند. پس از مدینه به آهنگ مکه بیرون شد و در این حرکت ، در راه اصلی قدم گذاشت و مانند این زبیر از بیراهه نرفت