دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 37

قصد جانش قیام خواهید کرد و او و یارانش را خواهید کشت ! آنگاه این شعر را خواند:

همانا ایشان را به عده می فریبند و سپس می گریزند و آنگاه از کرده خود مفری می جویند، در صورتی که نه نجاتی برای ایشان متصور است و نه عذر و بهانه ای از ایشان مسموع . (58)

ب ) از قول هانی بن هانی :

در معجم طبرانی و تاریخ ابن عساکر و تاریخ الاسلام ذهبی و مصادر دیگر از قول هانی بن هانی از امیرالمؤ منین علی بن ابی طالب (ع ) آمده است : حسین بن علی را می کشند و او را به شهادت می رسانند و من خاک سرزمینی را که او در آنجا به شهادت خواهد رسید می شناسم . او در محلی بین دو نهر آب کشته می شود! (59)

ج ) در مقتل خوارزمی آمده است : زمانی که امیرالمؤ منین علی (ع ) به جانب صفین سپاه می کشید، در کربلا فرود آمد و به ابن عباس فرمود: تو این مکان را می شناسی ؟ ابن عباس گفت : نه ! فرمود: اگر می شناختی ، چون من می گریستی ! آنگاه بسختی گریست و فرمود: مرا چه و آل ابوسفیان ؟ و بعد رو به فرزندش حسین کرد و چنین ادامه داد: ای فرزند! شکیبا باش که آنچه تو بعد از پدرت از دست آنها خواهی کشید، با آنچه پدرت از دست ایشان کشیده یکسان است .

د) از حسن بن کثیر:

در کتاب صفین نصر مزاحم از قول بن حسن بن کثیر از پدرش آمده است : علی (ع ) در

کربلا فرود آمد و در آنجا توقف فرمود. آنگاه از آن حضرت پرسیدند: ای امیرالمؤ منین ! اینجا کربلا است ؟ و او پاسخ داد: سرزمین پر از کرب و بلا (غم و بلا) است . و آن وقت با دست خود به محلی اشاره کرد و ادامه داد: آنجا محلی است که باروبنه شان را بر زمین می گذارند. در آنجا از مرکبهایشان پیاده می شوند. و به جای دیگر اشاره کرد و فرمود: در آنجاست که خونهایشان ریخته می شود!

ه ) از اصبغ بن نباته :

در ذخائر العقبی و دیگر مصادر از اصبغ بن نباته آمده است : ما به همراه علی آمدیم و بر جایگاه قبر حسین گذر نمودیم . در آنجا علی گفت : آنجاست که پیاده می شوند، و در آنجاست که باروبنه بر زمین می نهند، و در آنجاست که خونهایشان ریخته می شود. گروهی از جوانان آل محمد را در این صحرا به شهادت می رسانند که آسمان و زمین به شهادتشان می گریند.(60)