دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 380

بر

اثر چنی فاجعه ای مسلمانان به دو دسته تقسیم شدند.

بخشی از ایشان به زیر پرچم خلافت گرد آمدند که نه کشته شدن ذریه پیغمبر (ص ) و هتک حرمت و به اسارت بردن حرمش در دوستی ایشان نسبت به دستگاه خلافت و شخص خلیفه تاثیری گذاشت ، و نه ویران ساختن خانه خدا و کعبه مشرفه ، بلکه بر عکس هر چه بیشتر بر سنگدلی و جسارت ایشان افزوده گشت .

گروهی دیگر نیز مقام خلافت در نظرشان از آن هیمنه و جلال فرو افتاد و در هم شکست . از کارهای گردانندگان دستگاه خلافت متنفر و بیزار شده سر به طغیان برداشته بر آنان شوریدند، مانند مردم مدینه در جنگ حره ، و دیگر کسانی که بر دار و دسته خلافت خروج کردند.

انقلابها و خروج و سرکشیها علیه خلیفه و دار و دسته خلافت پشت سر یکدیگر ادامه یافت . در میان آنها گروهی اندک به حقانیت ائمه اهل بیت (ع ) آگاه گردیده از ایشان پیروی کردند و به امامت و پیشواییشان گردن نهادند. و این در آغاز حرکت و قیام امام حسین (ع ) اتفاق افتاد. از آن جمله زهیر بن القین که از عثمانیان بود، اما چون به خدمت امام (ع ) رسید، علوی و حسینی شد و در رکاب او شهید گردید.

دیگری حر بن یزید ریاحی بود که فرماندهی سپاه پیشتاز خلافت را در جنگ با امام حسین (ع ) بر عهده داشت ، اما سرانجام توبه کرد و به یاری امام برخاست و جزء سپاهیان او گردید و پیشاروی امام جنگید تا به شهادت رسید.

این عده کم از این دسته

، بیگانگی اسلام را با سیره خلافت روز را دریافته ، به حقانیت و درستی امامت ائمه اهل بیت (ع ) ایمان آورده خود را آماده پذیرش احکام راستین اسلامی کرده بودند که پیامبر خدا (ص ) ایمان آورده و نزد ائمه اهل بیت (ع ) وجود داشت ، که آن را امامی از امامی دیگر به ارث برده بود، و از آنجا بار دیگر نشر و تبلیغ احکام راستین اسلام امکان پذیر می نمود.

ائمه اهل بیت (ع ) نیز در این راه بذل عنایت کردند، و امام سجاد نخستین امامی بود که مستقیما در این راه قدم برداشت و دست به کار شد زیرا که ظرف زمان به هنگام وفاتش این فرصت را در اختیار او گذاشته بود.

ائمه اهل بیت (ع ) مواریث نبوت را دست به دست می دهند