دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 8

اولا نام پیامبر و علی زبانزد مسلمانان بود و آنان از معروفیتی بسزا برخوردار بودند، در حالی که نام

بنی امیه ، امثال (عتبه ، شیبه ، ابوسفیان و حکم بن ابی العاص ) به فراموشی گراییده بود و جز به زشتی از آنها یاد نمی شد. (4)

ثانیا انتشار نام پیامبر و پسرعمویش ، با آنچه که او در سر می پرورانید تا خلافت را در خود مرکزیت داده و آن را در خانواده خویش موروثی گرداند، در تضاد بود. چه ، در صورت انتشار نام ایشان ، انظار مسلمانان به سوی دو نواده پیامبر (حسن و حسین ) کشیده می شد.

پس به خاطر همه اینها بود که معاویه با تمام قوا در خاموش کردن نور این خانواده به طور عموت بویژه یاد پیغمبر و پسرعمویش ، می کوشید و برای رسیدن به هدفش تدابیر را به کار برد:

1 - نام دو خلیفه (ابوبکر و عمر) را بلندآوازه ساخت و در آخر نام پسرعمویش عثمان را به عنوان سومین خلیفه بر آنها فزود.

2 - به طور پنهانی به درهم کوبیدن شخصیت پیغمبر در میان مسلمین پرداخت ، و آشکارا به درهم شکستن شخصیت پسرعموی پیغمبر قیام کرد. و برای وصول به این دو هدف ، گروهی از صحابه و تابعین را بر آن داشت تا احادیثی در بلندآوازگی خلفا بسازند، و در همان راستا، از کرامت و شخصیت پیغمبر و پسرعمویش بکاهند. معاویه برای رسیدن به چنین هدفی از بذل هیچگونه مساعدت و کمکی فروگذاری نکرد و زبان هر کس از دوستداران علی (ع ) و اهل بیت او را که با او از در مخالفت در می آمدند کوتاه کرد و ایشان را به شدیدترین وجهی به قتل رسانید و بر درختهای خرما

به دار آویخت و مثله کرد و زنده به گور نمود!

به این ترتیب ، در تدبیری که اندیشیده بود، پیروزی بی مانندی به دست آورد؛ خاصه هنگامی که در میان امت احادیثی از پیامبر روایت و منتشر شد که آن حضرت با خدای خویش گفته است :

بارخدایا! من بشرم و خشم می گیرم ، همان طور که مردم خشمگین می شوند.

پس هر مؤ منی را که من لعن کرده یا دشنام داده ام ، لعن و دشنام مرا مایه دعا و پاکی و نزدیکی او به خودت در روز قیامت قرار ده ! (5)