دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 83

کثیر، رو به راه نهاد و یکراست به طرف سرا پرده امام رفت . ابوثمامه ساعدی چون او را دید، به امام گفت : خدایت خیر دهاد! یکی از بدترین مردم روی زمین و گستاخترین و آدمکشترین آنها به نزد تو می آید! پس خود برخاست و سر راه بر کثیر گرفت و گفت : اگر به ملاقات امام آمده ای ، باید شمشیرت را تحویل بدهی . کثیر گفت : نه به خدا! این دور از جوانمردی و شجاعت است .

من مردی پیغامگزارم ، اگر گوش می دهید، پیغام می گزارم وگرنه بر می گردم . ابوثمامه گفت : قبضه شمشیرت را می گیرم و آن وقت تو آنچه داری بگو. کثیر گفت : قسم به خدا که هرگز شمشیرم را در اختیار تو نمی گذارم . ابوثمامه هم گفت : پس پیغامت را به من بگو و من آن را به امام می رسانم . در غیر این صورت نمی گذارم به خدمت امام برسی که تو مردی فاجر هستی .

با این پاسخ قطعی ، بین ایشان مشاجره لفظی درگرفت و یکدیگر را دشنام دادند. کثیر، امام را نادیده ، بازگشت و آنچه را که رفته بود به عمر سعد گزارش داد.

عمر، ناگزیر قره بن قیس حنظلی را فرا خواند و چون حاضر شد، به او گفت : نزد حسین برو و بپرس چرا به اینجا آمده است و چه می خواهد؟ و چون امام از دور فرستاده ابن سعد را دید که دارد می آید، پرسید: این مرد را می شناسید؟ حبیب بن مظاهر جواب داد: آری ، این مرد از بستگان ما و از قبیله حنظله و تمیمی است . من او را مردی باخرد و روشن بین می دانستم و باور نمی کردم که در چنین معرکه ای قدم بگذارد!

قره پیش آمد تا روبروی امام قرار گرفت و سلام کرد و پیغام عمر سعد به جای آورد. امام در پاسخ او فرمود: همشهریهای شما به من نوشتند که بیا، حالا اگر آمدنم را شما خوش ندارید، باز می گردم . پس از بیان امام (ع ) حبیب رو به قره کرد

و گفت :

وای بر تو ای قره ! چرا به سوی مشتی ستمگر باز می گردی ؟ بیا و این مرد را یاری کن ، زیرا به وسیله پدران همین بزرگوار است که خداوند تو و ما را شرف و افتخار اسلام کرامت فرموده است . قره در پاسخ حبیب گفت : به نزد عمر سعد باز می گردم تا جواب پیغامش را بگزارم ، آن وقت در این باره فکر خواهم کرد!

قره ، به نزد عمر سعد بازگشت و پیغام بگزارد. عمر به او گفت : از خداوند می خواهم که مرا از جنگیدن با او به دور دارد!

گزارش عمر سعد به ابن زیاد

طبری به دنبال رویداد فوق می نویسد که عمر سعد نامه زیر را به ابن زیاد نوشت :