دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 85

بلاذری در انساب الاشراف می نویسد:

پس از اینکه ابن زیاد عمر بن سعد را به مقابله امام فرستاد، فرمان بسیج عمومی صادر کرد و مقرر داشت تا همگان در نخیله ، که لشکرگاه عمومی کوفه بود، گرد آیند و هیچکس هم حق تخلف از آن را ندارد. در پی چنین دستوری ، خود بر منبر برآمد و از معاویه خوبیها گفت و از بخششها و نیکیهایش یاد کرد و از عنایاتش به مردم مرزنشین داد سخن داد و از هماهنگی مردم و اجتماعشان در دوران او و به دست او مواردی برشمرد و در آخر گفت :

یزید فرزند همان مرد و همتای او، و ادامه دهنده راه وی ، و از تمام جهات آینه گردان پدر می باشد. او صد در صد بر عطایای شما خواهد افزود. اینک نبینم که مردی از سردمداران قوم ، و بازرگانان و ساکنان این دیار از حضور در درگاه ما و همراهی با ما غفلت کند که اگر فردا مردی را بیابیم که از حضور در اردوگاه سرپیچی کرده باشد، خونش به گردن خودش خواهد بود!

آنگاه خود بیرون شد و در نخیله فرود آمد و پیکی را

به دنبال حصین بن تمیم ، که در قادسیه بر چهار هزار سپاهی فرماندهی داشت ، فرستاد. حصین نیز با تمامی افراد زیر فرماندهیش در نخیله حاضر گردید.

سپس ابن زیاد امر به احضار کثیر بن شهاب حارثی ، و محمد بن اشعث بن قیس ، و قعقاع بن سوید، نوه عبدالرحمان منقری ، و اسماء بن خارجه فزاری داد و چون اینان همگی به خدمتش رسیدند، گفت :

به میان مردم بروید و آنها را به فرمانبرداری بخوانید و از پایان کار و نافرمانیشان و ایجاد فتنه و آشوب و تمردشان بترسانید وادارشان کنید که در اردوگاه حاضر شوند.

اینان که از معاریف کوفه بودند، از نزد عبیدالله بیرون آمده ، گرد کوفه به گردیدند و فرمان ابن زیاد را به گوش همگان رسانیدند، و در آخر خود نیز به سپاه او پیوستند، مگر کثیر بن شهاب ، که همچنان با کوششی خستگی ناپذیر در همه کوی و برزن کوفه می گردید و مردم را به هماهنگی و دوری از تفرقه و فتنه انگیزی و دست کشیدن از یاری حسین (ع ) فرا می خواند!

پس از یکی دو روز از عزیمت عمر سعد به کربلا، ابن زیاد فرمان داد تا حصین بن تمیم نیز با چهار هزار سپاه تحت فرمان خود به کربلا حرکت کند. و مقرر داشت که حجار بن ابجر عجلی هم با هزار نفر به جنگ حسین بشتابد! سپس فرمان داد تا شبث بن ربعی با هزار سوار برای شرکت در جنگ آماده شود. ولی شبث که گویی از امام و نامه ای که برای حضرتش نوشته بود خجالت می کشید، تمارض کرد

و عذر آورد؛ ولی ابن زیاد دست بردار نبود تا اینکه وی را نیز به سرپرستی هزار نفر به کربلا ماءمور کرد و او هم تمکین نمود.