و در روایتی است :.
کسی که در روز احد علمداران مشرکان را به هلاکت رساند, علی (ع ) بود وقتی آنها راکشت پیامبر گروهی از مشرکان را دید, فرمود: علی جان ! به آنها حمله کن حضرت حمله کرد, آنها را پراکنده ساخت و تعدادی از آنها را کشت پس از آن پیامبر(ص ) گروه دیگری رادید دستور حمله داد علی (ع ) حمله کرد, آنها را پراکنده ساخت و تعدادی از آنها را کشت و چون این ماجرا برای بار سوم تکرار شد, جبرئیل به پیامبر اکرم (ص ) عرض کرد: یا رسول اللّه فداکاری این است .
حضرت فرمود: آری چون او از من است و من از اویم .
جبرئل عرض کرد: و من نیز از شمایم .
آنگاه صدایی شنیدند که می گفت : لا سیف الا ذوالفقار و لا فتی الا علی ,
((265)) .
شمشیر اگر هست , ذوالفقار است و جوانمرد اگر هست , علی است .
در روز خندق , ضربت امیرالمؤمنین (ع ) بود که سرنوشت جنگ را تعیین کرد, و عمرو بن عبدود را که نزدیک بود با هیاهو لشکر اسلام را دچار تزلزل کند, بر زمین افکند پس از آن کفار مهاجم , چنان دچارترس و وحشت شدند که بی اختیار پراکنده شده مدینه النبی از شر آنان در امان ماند پاداش آن دلیری ,نشانی بود که پیامبر(ص ) برای همیشه بر سینه او آویخت : ضربت علی در روز خندق از اعمال همه امتم تاروز قیامت برتر است ((266)) .
و هنگامی که حضرت علی (ع ) به میدان می رفت فرمود: ((تمام اسلام به میدان تمام کفر می رود)) ((267)) .
و فرشته وحی فرود آمده در شان او قرائت کرد:.