اخلاق : متن آموزش اخلاق فردی و اجتماعی صفحه 131

برای این که انسان از رهگذر دوستی آسیب نبیند، باید با آنان که امتحان داده اند رفاقت کند. توصیه شده که امتحان کن، آنگاه دوست شو. به فرموده امام علی(علیه السّلام):

لا تَثِقْ بالصّدیقِ قَبْلَ الخُبرَهِ؛(1)

به دوست، قبل از آزمودن اطمینان نکن.

و در حکمت های لقمانی آمده است که:

لا تَعْرِفُ اَخاکَ اِلاّ عِنْدَ حاجَتِکَ الیه؛(2)

برادرت را جز هنگام نیازمندی به او نمی شناسی.

در توصیه های دینی از رفاقت و دوستی با کسانی نهی شده است، از قبیل:

دوستی با جاهل و احمق، دروغگو، اهل فسق و گناه، افراد پست و فرومایه، آنکه قطع رحم کرده است، اشرار و بدان، سخن چین، متجاهر به فسق، خائن، ستمگر، عیبجو، خبیث و ... برای هر یک از این موارد، روایات متعدد است که در این مختصر نمی گنجد و فقط به یک حدیث از امام علی امام علی(علیه السّلام) اشاره می شود:

ایّاکَ وَ مُعاشَرَهَ مُتَتَبِّعی عُیوبِ النّاسِ، فَاِنَّهُ لَمْ یَسْلَمْ مُصاحِبُهم مِنْهُمْ؛(3)

از معاشرت و دوستی با کسی که در پی عیوب مردم است بپرهیز، چرا که همنشینان چنین افراد، از دست آنان سالم نمی مانند.

اصل دوستی خوب است و تداوم آن بهتر. بعضی از خصلت ها و کارها در دوستی خلل وارد می کند و رفاقت های قدیمی را بر هم

1- غررالحکم، حدیث 10257.
2- بحارالانوار، ج 74، ص 178.
3- غررالحکم، حدیث 2649.